Yatağımın karşısında bir pencere var.Odamın duvarları bomboş.Nasıl yaşadım on yıl bu evde?Bir gün duvara bir resim asmak gelmedimi içimden?Ben ne yaptım?Kimsede uyarmadı.İşte sonunda anlamsız biri oldum.İşte sonum geldi.Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım;Kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Eskiden,buhranlı gecelerimin sabahında,güneşin doğuşu beni sakinleştirirdi.Şimdi sıkıntı veriyor.Yeni bir güne başlamanın sıkıntısını.Basma perdenin arasından giren ışınlar,yaşanacak uzun bir günü gözüme sokuyor.
Biraz aklınız karışacak galiba efendimiz.Bilmem ki.Karışsın Olric.Bugüne kadar boş bir kağıt gibi temiz kaldı.İyi koruduk uzun süre.Birazda zorlansın.Saflığını kaybetsin biraz.