Büşra Sena
@gamzeli_okur
Okumayı, yeni dünyalar keşfetmeyi ve o eşsiz dünyalarda kaybolmayı seven biri.
Şu anda okuduğu kitaplar
Özellikle sosyal medyada dolanan, Martin Eden'nın hikayesine benzerliği yönündeki yorumlardan sonra kitabı okumaya karar vermiştim. Benim için Martin Eden çok özel ve sevdiğim bir kitaptı çünkü, puanı yüksek olunca da hiç düşünmeden aldım. Ama alakası yok. Nerde Jude 'da o okuma hevesi. Evet ilk var gibi duruyor ama birinin siz bunun için uygun değilsiniz, işinize odaklanın demesiyle tüm istekleri bitiyor. Allah aşkına Martine bunu diyen ne biri bir sürü insan vardı ama o asla pes etmedi. Bu roman benim gözümde toksik bir ilişkiyi anlatmaktan öteye gitmedi. Sue karakteri daha ne istediğini bile tam bilmiyor, çok affedersiniz mıymıntının teki, Jude' u açıkça kullandı. Yok gel ,hayır gelme, git, özledim. Hikayedeki bir karaktere dahi sempati duyamadım. Benim için sonunda ne olacak acaba diye ittire ittire okuduğum bir roman oldu.
Reklam
Walter Tevis kendisini yıllar önce okuduğum 'Dünya'ya Düşen Adam' ile tanımış ve kitabı bayılarak okumuştum. Bilimkurgu kitabı ararken de tesadüfen Alaycı Kuş kitabını gördüm ve hiç düşünmeden aldım.
Kitap gelecek bir yüzyılda kitapların olmadığı hatta okumanın ne demek olduğunun bilinmediği bir zamanda geçiyor. Her yerde robotlar var ,insanlar uyuşturucu haplarla ortalıkta aptal aptal geziyorlar ve tüm dünyada 'Mahremiyet' adı altında insan ilişkileri en aza indirilmiş. İnsanlar birbirleriyle konuşmuyorlar, birbirlerinin gözlerine birkaç saniyeden fazla dahi bakmıyorlar.
Distopya okumayı seven bir okur olarak açıkçası bu kitap bana yeni bir dünya vermedi. Bu dünyadaki her kural genel anlamıyla en bilinen distopyaların bir karışımı olarak sunulmuştu. Eğer Cesur Yeni Dünya ve Fahrenheit 451 'i okumuş ve bu iki dünyanın karışımı bir dünya nasıl olurdu diye merak ediyorsanız bu dünyaya bir şans verebilirsiniz.
Bir shakespeare kitabında olması gereken ne varsa bu kitapta bunların hepsi var; aşk, yanlış anlamalar, karıştırılan kimlikler. Bunlar var olmasına var ama çok yüzeyel kalıyor hepsi. Hiçbir olayın bir derinliği, tutkusu yok. Bitirdikten sonra aklımda kalan bir olay örgüsü hatırlamıyorum ben. En iyi shakespeare eserlerinin toplaması gibi hissettirdi. Okumasam da bir şey kaybettirmezdi.
Nietzsche ağladığında, uzun bir süredir okurken beni bu kadar yoran bir kitap hatırlamıyorum. Her okuduğum sayfadan sonra birkaç dakika düşünmem gerekti hatta bazı cümlelerin etkisi o kadar büyük ve sarsıcıydı ki okumaya ara vermek zorunda kaldığım zamanlar oldu. Fakat okuduğum o her sarsıcı cümleden öylesine zevk aldım ki. Bir şeylerin farkına varmamı, daha geniş bir açıdan bakmamı sağladılar. Hem Nietzsche'nin hem de Dr. Bruer’ın içinde bulunduğu kimi sıkıntılar kendimde de hissettiğim duygulardı ki bu sıkıntılar herkesin hayatının bir döneminde hissedebileceği duygular ve üstüne düşüneceği konular olduğu için okuyan herkesin kitapta kendinden bir şeyler bulacağına eminim.
Spoiler içerir bundan sonrası.
Kendimi Nietzschenin yerinde gördüm çoğu kez. İhanete uğradığı için kendini herkese kapatması, yardım almak istemeyecek kadar gururlu oluşu, çevresinde kimsenin olmayışı, özellikle yalnızlığı.. Fakat sonunda Bruer'e her şeyi anlatışı ve artık içinde tutmadığı için akan bu düşünceler silsilesiyle birlikte dökülen gözyaşları…
Dr. Breuer içinde sıkışıp kaldığı hayatı, ölüm korkusu, yaşayamadığı hayata karşı duyduğu özlem ve bunalımı. Okurken hayatımın ilerisi hakkında düşündüğüm korkuların dile getirilişiydi söyledikleri. 40 yaşıma geldiğimde Dr. Breuer 'n bu düşüncelerine sahip olmamak ve hayatımdan memnun olmak istiyorum çünkü.
Birkaç yıl arayla tekrar tekrar okumak ve düşüncelerimin nasıl değiştiğini görmek istiyorum bu sefer çizeceğim yerler veyahut katılmadığım yerler neler olacak merak ediyorum.
