Gamze
@gamzespr
Sevgi Soysal'ı, Füruzan'ı, Erdal Öz'ü, Aziz Nesin'i okuyordum. Nereye ulaşacağımı bilmeden, bir kör gibi, anlattıkları duygulara dokunarak okuyordum. Okurken ağlıyordum, gülüyordum; anlıyordum. Bütün okuduklarım kafamda ayrıntılı bir harita çiziyordu. Şunlar insan duyguları... Ölüm korkusu, acı, çile; katliamlar, mülteciler, açlık; kalbimize yürüyen büyük ırmaklar. Şurası Afrika, Güney Amerika, Asya; adaletin yüksek dağları... Bu haritayla hangi ülkeye gidilir? Haksızlığın ülkesine mi?
Reklam
Kulağımız hep radyoda. Hep Demirel konuşuyor, hep Erbakan konuşuyor; neydi o adamın adı; hep o konuşuyor... Şimdi bunlar sütten çıkmış ak kaşık gibi büyük büyük laflar ediyor ya; dönüp bir kendi eskilerine baksınlar... Hepsi katillerin sırtını sıvazladı... Bunların akıl hocaları, beybabaları, o zaman İçişleri Bakanıydı. Şimdi, benim gibi cahilleri kandırıyorlar...
Eğer seni yoğurmamışsa bir fikre ait olamazsın...
Şimdi, bir avuç çocuktular, anarşisttiler filan diyorlar ya, kulak asma! Bu kadar haksızlık varken, ya ne olacaklardı?
İnsan ne yaşadıysa gençliğinde yaşıyor. Gençken daha verimli düşünüyor, adaletli oluyor. Sonradan her şeye alışıyoruz; haksızlığa, hukuksuzluğa...
Reklam