Garip Teymur
@garipteymur
misafir..
öğretmen, her daim öğrenci..
Bir kadın kendi dünyasında nereye giderse gitsin babasının evini de yanında götürüyordu.
Bu evde hayalet yok, derdi babam. Duyduğun şeyler buradan geçen insanları hatırlamamız için sakladığı yankılar.
Çağrı
Hokka ile kalemi ve yazmakta olan şeyleri tanıklığa çağırıyorum. Yanıltıcı akşam karanlığını, geceyi ve gecenin canlandırdığı her şeyi tanıklığa çağırıyorum. Ayın on dördü ile şafak vaktini tanıklığa çağırıyorum. Kıyamet gününü ve kendi kendini kınayan ruhu tanıklığa çağırıyorum. Her insanın daima zararda olduğuna dair, her şeyin başlangıcı ve sonu olan zamanı tanıklığa çağırıyorum.
Feracesinin altında unuttuğu bir eli, bir süre huzursuzlukla kımıldadı, sonra da sessizlikten şaşırmış gibi gidip göğsünün üstünde durdu. Bir şey arayan bu elin altına alnımı dayayıp gözlerimi kapamak, bugünkü yorgunluğumu unutmak, onunla ve bütün dünyayla barışmak isteğini duydum.
Son mumun da ruhunu söndürdüğüm halde gölgem kaybolmamıştı, yarı karanlığın içinde, duvarda ağır ağır sallanmaya devam etti.