Bu hepi topu 88 sayfalık kitap hakkında aslında söylenecek çok söz, yazılacak çok kelime var. Lakin yazarın da dediği gibi:
“Bu topraklar (Gazze), intikamların üst üste yığıldığı, kinlerin kat kat biriktiği, hüznün hüzünle örtüldüğü bir ağıt gibi.”
O yüzden kelimeler kifayetsiz kalıyor.
Yazar, bazı noktalarda kitabın gerçek yazarı olan gazeteciye sesleniyor. Geçişler yeterince belirgin olmadığı için arada kopmalar yaşanabiliyor. “Ne oldu şimdi, bunu kimin ağzından okuyoruz ya da dinliyoruz?” diye düşündüğüm yerler oldu. Onun dışında okuyucu, akıcı ve vurucu bir hikâyenin içinde kayboluyor. En azından bende bu hissi uyandırdı.
Nebil’in çocukluğu çok zor geçmiş; vatansız ve kamplarda büyümüş. O da yetmezmiş gibi tam bir şeyler düzelmeye başladı derken hayatında hiç unutamayacağı ağır yükler binmiş omuzlarına. Vatanı ve intikamı için mücadele ederken 20 yıl hapis yatmış, karısından ve kızından ayrı düşmüş. Anne ve babasının cenazesine bile gidememiş.
İşte o yirmi küsur yılda kitaplara sığınmış; dünyadan tamamen kopmadan, ondan uzaklaşmanın yolunu böyle bulmuş. Yaşlı Nebil El Cebir, bu saçma, öfkeli ve insanlık dışı dünyada kitapların arasında kaybolmuş. Gün ışığı onun için kitaplarını okuyabilmesini sağlayan bir lamba olmuş.
Bunu da bir gazeteci keşfetmiş ve ortaya içinizi burkan bu hikâye çıkmış.
Tüm bu yaşananlar için çok üzgünüm. Bu kitap bana o topraklarda yaşanan acıları çok net bir şekilde hissettirdi.
Kitap oldukça akıcıydı; sayfalar hızla ilerledi ve kendini kolayca okuttu. Ancak açık konuşmam gerekirse, hikâyenin merkezindeki Yahudilere yönelik zulüm teması beni duygusal olarak etkilemedi. Bunun nedeni, günümüzde Filistin’de yaşananlar ve birçok Filistinli Müslümanın maruz kaldığı acıların zihnimde çok güçlü bir yer tutması. Bu yüzden romandaki trajediye beklediğim ölçüde empati kuramadım ve konu beni derinden sarsmadı.
Yine de bu durum kitabın akıcılığını ve anlatım gücünü değiştirmiyor. Hikâye merak uyandırıcıydı ve rahat okunuyordu; sadece işlediği tema, kişisel bakış açım nedeniyle bende güçlü bir duygusal etki yapmadi…
Kitabı okumayı düşünenler için şunu da belirtmek isterim: Romanın odağında II. Dünya Savaşı döneminde Yahudilere yapılan zulüm, ayrılık, özlem ve savaşın insanlar üzerindeki etkileri yer alıyor. Bu tür tarihî ve duygusal hikâyelerden hoşlanan okurların daha fazla etkilenebileceğini düşünüyorum…
ASİ VE MAVİ
Şimdiye kadar okduğum yegane Watpad kitabı...
Kitabı çook beğendim. Günnur`un babasının ölümünü ve Günnur`un yaşadıklarını öğrenen Oğuz`a çok üzüldüm...
Bana göre , kitabın en büyük özelliklerinden biri tüm karakterlerin hislerin tasviridir. Muhteşem bir aşk hikayesi. Oğuz`un Günnur için kitabların aralarına yerleştirdiği notlardan , "Azizem!" diye hitablara kadar çok iyi bir eser.
İnşAllah , nasip olursa , Umut serisinin 3. Kitabı olan 
Bana Öyle Bakma kitabını da okuyup , inceleme yazacağım.
Okuduğunuz için Teşekkürler...
Bana Öyle Bakma kitabını da okuyup , inceleme yazacağım.
Okuduğunuz için Teşekkürler...Bir sayfa çevirmek, bir devrim başlatmaktır.”
İnsan en zor şartlarda bile neden kitaplara sarılır? Çünkü kitaplar sadece bilgi taşımaz; insanın sesini, acısını, sevincini ve hatıralarını da taşır. Bu nedenle kitabın merkezinde aslında savaş değil, insanın unutulmama arzusu var..
Kitap 2000'li yılların başlarındaki Gazze işgallerini ve son olarak da Mavi Marmara olayını konu ediniyor.
Aslında söylenecek çok fazla söz yok nedim ki! Bunlar bu Yahudiler lanetli kavim bunlar her gittikleri yerde sorun oldular. Bunlar yüzünden Hz. Musa (a.s) 50 sene çöller de yersiz yurtsuz dolandı, bunlara Arjantin de toprak verildi gitmediler. Bunların işi gücü Arz-ı Mev'ud ekonomik güçleri yerinde olduğu için parayı yönettikleri için herşey kendi istedikleri gibi olsun istiyorlar. Filistinde barışçıl yolla iki devletli çözüme yanaşmadıkları gibi kadın, çocuk, yaşlı demeden insanları katlediyorlar. Gazze'yi adeta bir otopark gibi dümdüz yaptılar. Büyük ihtimalle 3. Dünya Savaşıda sanıyorum ki Filistinden başlayacak.
Sultan 2. Abdülhamid Han'ın söylediği şu sözü hiç unutmuyorum "Osmanlı eğer Filistin'den çekilirse orada kıyamete kadar kan durmayacaktır."
Toprağından Sürülenlerin Ahı Nereye Gider?
Gazap üzümleri, insanların içinde biriken o çaresiz öfkenin ve adaletsizliğin olgunlaşmasını simgeleyen muhteşem bir eser. Okurken bir insan daha ne kadar çaresiz kalabilir ve daha ne kadar sömürülebilir tek tek sayfaların duvarına yaslanan ruhumda hissettim. "Ölüyor diyorum size, açlıktan ölüyor!" feryadı bolluk içindeki Kaliforniya topraklarında çocukların yetersiz beslenmeden ve açlıktan ölmesi, insanlığın en büyük utancı olarak kelimelere yansırken her satırda daha da hüzne boğan çaresizliği yaşatıyor ve asıl utanması gereken zenginlerin para para diye adaletsizliğin dibine vurmaya devam etmesi beni daha da kızdırıyordu. Peki ya zamanımıza bakınca yok mu, örnekleri? Gazze'deki insanlık krizi, Yemen'deki kıtlık, sokak hayvanları veya bireysel bir dram hangisinin yanında dimdik durabildik! Ben dahil, hiçbirimiz... Kitaptan bir cümle daha var ki onları en iyi bu cümle izah ediyor: "Aç insanların gözlerinde büyüyen bir gazap var. İnsanların ruhlarında gazap üzümleri olgunlaşıyor, ağırlaşıyor, bağ bozumu için ağırlaşıyor" .... Ben bu kitaba ikinci başlık desem aç insanların gazabı derdim, sanırım. Toprahından sürülen bu insanların ahı nereye gider?
Lütfen en azından küçük bir adım atalım ve yakınlarımızda olan muhtaçlara el uzatalım. Birikim yspmalıyım diyorsunuz ya... Hayır! Ayetlerde bile apaçık belirtiliyor. Allah rızkımızın fazlasını yetimlere ve öksüzlere sahip çıkalım diye veriyor. İhtiyacınızdan fazlasını ayırmak ahirette boynunuza dolanacak diyor.. Bizlere gerçeği sunan bu ve bunun gibi kitaplar daha da arttırılmalı. Okumak yerine filmini izlemek isteyen arkadaşlara da linkini bırakıyorum. Lütfen izleyin ya da okıyun. En önemlisi bizim gibi bizden farkı olmayan bakınca etten kemikten ama bir avuç topraktan yaratılan çaresizlere sahip çıkalım. (Kitabın Türkçe