Duygu
@bookstore_duygu
222 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Reklam
Bir ömür…
başkalarının gölgesinde geçebilir mi?
Çiçeklenmeler tam da bunu anlatıyor.
Kendi hayatına hiç yön verememiş, kararları hep başkaları tarafından alınmış bir kadın…
Geçte olsa sevdiği adamla evleniyor ama
aynı evde iki yabancı gibi yaşıyorlar.
Aynı sofrada buluşan, ama hiç “birlikte” olamayan bir çift… kabus gibi değil mi?
Sonra hayat onu yalnız bırakıyor.
Ve belki de ilk kez…
kendisiyle baş başa kalıyor. Biraz üzülüyor, bolca düşünüyor ve kocaman ev ona bomboş geliyor.
Her şey anlamını yitiyor fakat….
Bir pencere…
Bir karavan… (Sapsarı minnoş bir karavan)
Ve küçük bir cesaret.
İşte tam orada başlıyor asıl hikâye.
Kendini bulmanın, geç kalınmış sandığımız bir hayatın yeniden filizlenişi başlıyor.
Bazen….farkında olmadan zamanın gelmesini bekleriz.
Puan vermedi·176 syf.··
Beğendi
·2026 14. kitabı
·38 günde okudu
·Okunma: 11 Nisan 2026 01:29
Kitabın ilk bölümünde yazar, kahkaha ve eğlencenin psikolojik ve fizyolojik öneminden bahsediyor. Mizahın kimyamızı nasıl değiştirdiğinden; sinir sistemi, bağışıklık ve dolaşım sistemlerimizi ne denli etkilediğinden söz ediyor. Tabii burada zamanlamanın da önemli olduğunu vurguluyor; her an ve hiç olmadık bir zamanda mizaha yönelmemek gerektiğini hatırlatıyor.
İkinci bölümde, en yıpratıcı olayların bile üstesinden gelebilmemiz için çeşitli yollar öneriyor. Mizahı hayatımıza nasıl katabileceğimizi anlatırken pratik öneriler ve örnekler sunuyor. Bu bölümde özellikle şu cümleyi vurgulamak istiyorum;
“Burada yer alan on dört düşünceyi sabah vitaminleriniz olarak düşünün. Mizahın vitamini M vitaminidir. Günlük dozunuzu almayı sakın unutmayın!..”
Üçüncü ve son bölümde ise ağır hastalıklar ve ölümler karşısında mizahın, kahkahanın ve eğlencenin önemini ele alıyor. Tam anlamıyla hayatınıza katamasanız bile, bu kitabı okuduğunuzda zor zamanlarda “Bu süreci atlatmama yardımcı olacak bir yol var mı?” diye düşündüğünüzde size bir kapı aralayacaktır.
Mizah’ı, sorunlardan tamamen uzaklaşmak değil de; en azından o sorunlara katlanmayı kolaylaştıran bir yol gibi düşünün…
Yazar, eşi Ellen hastanedeyken yaşadıklarından da bahsediyor. (Eşi, hayat dolu, her zaman gülen ve mizahı güçlü bir kadınmış.) Bu süreç ona çok şey öğretmiş. Farkındayım, herkesin kişisel gelişim yolculuğu farklı ilerliyor; hatta “kişisel gelişim ne?” diyenler de var. Ama mesele, okuduklarımızdan biraz olsun farkındalık kazanabilmek… Ben en azından bu gözle okuyorum.
Sonuç olarak yazar, eşini kaybettikten sonra şöyle diyor:
“Maddi şeyler anlamını yitirdi, ruhsal gelişimim daha fazla önem kazandı; kendimi ve dünyamı daha iyi anlamaya başladım.”
Bu cümlenin altını keşke kalın, kırmızı bir kalemle
