R
@gdles
63 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Biliyoruz ki kişinin kendisini “evinde” hissedebilmesi için birtakım bağlara ihtiyacı var. Ancak bu bağlar yalnızca kişiler arası ilişkilerle kurulan bağlar değil aynı zamanda yaşanan yerle, eşyayla kurulan bağları ifade ediyor. Aniden yerle bir olan bir şehir, ev be yaşantı; kolayca tekrar inşa edilemeyecek bir bütünlük hissini içinde saklıyor. Bir bütünlük hissi; kaybolan hayat akışının, yaşanan sosyal çevrenin, ait hissedilen günlük işleyişin, tanıdık fiziksel çevrenin, beğenilerek satın alınmış bir biblonun, anısı olan bir koltuğun ve daha pek çok şeyin içinde bulunduğu kocaman bir hatıra sepeti. Yuvayı yuva yapan her ne varsa bu sepetin içinde ve onu kaybetmek geçmişi kaybetmekle eşdeğer görünüyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hep aynı tarz ilişkiler yumağının içinde kayboluşlar, benzer paternleri tekrar edişler, ilişkilerde benzer sorunlarda tıkanmalar yaşayışlar… Bunların hepsi geçmişte veda edilmeyen ilişki tarzının bizi takip ettiğini gösteriyor.
Veda etmek cesaret gerektiren bir eylem… Bir vedayı sırtlamak, onun getirdikleriyle, üzüntüyle, özlemle baş etmek hiç kolay değil… Fakat sırf bu vedalar gerçekleşmiyor diye devam ettirilen, insanın yakasına yapışıp bırakmayan ilişkileri taşımak da bir o kadar zor değil mi?… Ve bunlara veda edememeye devam ettikçe yeni ilişkilere, ilişkilenme hallerine yelken açamıyoruz.
Bu şartlarda hem hemcinsi hem de karşı cins tarafından ezilen kadınım iki seçeneği var; ya acımasızlaşacak ve o da şiddete, erilliğe, ezmeye odaklanacak ya da bu devranın böyle gitmeyeceğini kendisine davranılandan farklı davranışlar geliştirerek ispatlayacak.
Kabul edici, kucaklayan değil de reddeden, bastıran, yok sayan bir anneye sahip her kadın, asıl yaranın oradan geldiğini bilir. Tanıdığın ilk hemcinsinden, anneden gelen darbenin öldürücü olduğunu, o hayati destek sağlanmadığında eksik, sakat, yorgun olduğunu bilirsin.