Umutla karşılaşmak için ümitsizliğin ötesine gitmek gerek. Gecenin en ucuna kadar giderseniz, orada yeni bir şafakla karşılaşırsınız.
Dün gece yarısı uyandım. Enteresan rüyaların etkisinden çıkmaya çalışırken, tekrar uyuyamayınca bi sigara yakayım dedim, çakmağımın gazı bitmiş. Full diye hatırlıyordum gazını. Gazın nasıl yok olduğuyla ilgili kritik yapmaya başladım. Bir yandan da çekmecenin dehlizlerinde sonsuzluğa karışmış yitik çakmaklarımla sigaramı yakmaya çalışıyordum. Hatta bi zippo'nun ateşleme kısmının yanmadığını düşünüp, bir diğer çakmakla zippo'nun kafasına çakarak ateş elde etmeye çalıştım. Bunu denerken de ateşe rahatlıkla ulaşabilmenin ne kadar önemli olduğunu düşünmeye başladım. Gecenin bi yarısı atalarıma hak vermeye başlamıştım. Zor süreçler yaşamışlardı orta asya bozkırında. Uykuluydum, suya ve elektriğe rahatlıkla ulaşabiliyordum, odamı soğutup ısıtma imkanım vardı fakat ateşi kaybetmiştim. Vahşi yaratıklardan korunmak için bir ağaca tırmanmak zorunda değildim. Barınabiliyordum ama uykum kaçmıştı işte. Yarım yamalak bir uyku hali vardır, aslında uyuyabilecek durumdasındır ama uyuyamazsın. Uyuyamıyordum işte ve aşağıdaki ocağa ulaşmak Horasan'a göç etmekten daha yorucu geliyordu. Ne gördüğümü de tam net hatırlamıyordum. Çakmağımın kaçan gazını soluyup enteresan rüyalar görmemi sağladığını düşündüm bir süre de. Sigarayı içmekten vazgeçtim ve filtre kısmı bir miktar ıslanmış dalı tekrar pakete geri koydum. Uykumun yarısında, günün yorgunluğunu atamadan bir günlük daha yorulmuştum. Çinli prensesleri düşünürken sızmışım.
Bahar bu sefer de gelmedi. Rabbim, ben de hak etmiyor muyum esaslı bir baharı? Çiçeklenmeleri, ferahlığı ve kalbimin telaşlarının dinmesini hak etmiyor muyum? Kışın ardına baharı, gecenin ardına neharı saklayan sensin. Benim de gönlümü rahmetinle serinlet 🤍
