Aşk,
sadece bir kalbi sevmek değildir; o kalple birlikte Allah’a yürüyebilmektir.
Gerçek aşk, gözlerin gördüğüne değil, ruhun hissettiğine tutulmaktır. Mesafeler yormaz, zaman eksiltmez; çünkü sevgi, Rabb’in adıyla başlayınca sabırla büyür, dua ile güzelleşir.
Sevdiğin insan,
seni Allah’a yaklaştırıyorsa o sevgi bir nimettir. Seni O’ndan uzaklaştırıyorsa, adına aşk dense bile eksiktir.
En güzel aşk; harama değil helale yakışan, hevesle değil vefayla yaşayan, sözle değil sadakatle ispat edilen aşktır.
Çünkü gerçek seven,
önce Rabbini sever; sonra sevdiğini Rabbine emanet eder.