Modern dünya mutluluğu bir haz (dopamin patlaması) olarak pazarladı, ancak bilim buna hedonik adaptasyon der; yani insan beyni elde ettiği her yeni şeye kısa sürede alışır. Ama bu biyolojik tuzaktır. Yani gerçek mutluluk, olabileceğin kişi ile olduğun kişi arasındaki uçurumu kapatmaktır. Potansiyelin bir imparator olmanı fısıldarken bir köle gibi yaşıyorsan, hissettiğin o boşluk potansiyelinin sana attığı bir çığlıktır.
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. (Cengiz Aytmatov)
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Örnek Bir Baba Vefalı Bir EşŞiir
Bir çınar olmalı erkek, gölgesi serin,
Hanımına hürmetle, sevgisi derin.
Evi kutsal bilip, her anın, yerin,
Dünyasıdır eşi, gözbebeği, yâri.
Kol kanat germektir, korumak onu,
Yürekte bitmeyen, sevgiyle dolu.
Huzura çıkmaktır, en doğru yolu,
Hanımına sadık, her daim kâri.
Anlamak hünerdir, duymadan sözü,
Gönül aynasından görmektir özü.
Soldurma sevdayı, soldurma yüzü,
Sevginle açtırsın, baharı, nârı.
Evlatlar bir emanet, gökteki yıldız,
Onlara saygı duy, ister oğul, kız.
Gelecek ışığı, sönmeyen bir hız,
Düşünceli baba, aşar her dârı.
Vakit ayırmaktır, en büyük servet,
Sevgiyle örülen, bitmeyen devlet.
Evinin içinde, sükûn ve izzet,
Ailenin başıdır, evinin yâri.
Gezme sağda solda, dışarıda boş,
Evinin huzuru, gönüllere hoş.
Sevgi yarışına, sen ilk başta koş,
Sana bağlı kalsın, eşin, evlat, bârı.
İnsansı Şeyler1000Kitap
"Dostoyevski der ki: 'Bazı insanlar kendi kırgınlıklarından beslenirler; çünkü haklı çıkmanın gururu, onlar için affetmenin huzurundan daha tatlıdır.'Şimdi size sorarım: Kimdir gerçekten vefalı olan? Sevdiği için, değer verdiği için yanlışlara rağmen affedip köprüleri yıkmayan mı? Yoksa 'Ben çok duygusalım, çok iyi kalpliyim' diye ortalıkta gezip, mazideki hesapları, yıllar geçmiş bitmiş meseleleri unutturmayan mı? Gerçek sevgi maziye rağmen affetmektir; kırgınlığı zırh yapıp kendi bildiğini okumak değil."
Şiir sevmeyen insanları sevmeyin...
Acı, insanı hiç beklemediği bir anda iyileştirir diyor Heidegger. Çünkü gerçek şifa acının bitmesi değil, insanın o yaranın açtığı çatlaktan sızan hakikatle yüzleşmesidir. Konforlu uykusu biter, maskeleri düşer; belki canı yanmıştır ama artık çok daha sahici bir insandır .
