İnsan acılarla kıvransa da
Ve o aşkta bir daha doğsa da
Dünyasını yeniden kursa da
Düşler ve gerçekler ayrı ayrı yaşar
Güneş Doğan Göz
Karanlığın bağrından gün gibi doğarken gerçekler,
İstemem, bir daha gölgelesin yüzünü hüzünler.
Sevgilim,
Yalnızca umut parıldasın gözlerinde.
Farkındayım, hayat sana karşı hep cimriydi,
Ama biliyorum, borçlu olduğu tüm neşeyi geri verecek.
Hüzün çekilecek bakışlarından, derya deniz sevgi kalacak;
Kirpiklerinden süzülen o yaşlar,
Bu defa sadece mutluluktan akacak.
Göreceksin sevgilim,
Güneş bizim gözlerimizden doğacak.
Söylesene,
ben mi kördüm sebeplere, göremedim?
Yoksa açıklamalar da seninle birlikte mi gitti?
Bu muydu istediğin?
Bir zamanlar aynı mevsimi yaşayan iki insanı
iki ayrı mevsime bölmek...
Nereye kadar gidecek
aklının başka limanlara yolculuğu?
Ben hâlâ aynı limanda beklerken.
Hiç mi kalbinde yer almadım?
Gittin, ardına bile bakmadan.
Ardında kalanlarsa
yarım gerçekler ve yalanlardı.
Söylesene, neydi bütün bunlar?
Yanlış mevsimde mi açtım ben?
Yoksa başından beri
kırılmaya mahkûm bir cam parçası mıydık?
Oysa olmaz mıydı,
gecenin karanlığında parlayan iki yıldız gibi
birbirimizin ışığında ilerleseydik,
gölgede kalmadan?
Değdi mi bütün bunlara?
Tek bir cümle
belki de bitirirdi içimdeki mahkemeyi.
MesafelerŞiir
Mesafeler bir uçurumun ucunda,
Kalbim iki arada, sevdiğimle doğrularla.
Akıl almaz düşünceler,
Rüzgarın çarpıcı havasıyla baş başa.
Kainatta görülmemiş sözler, bakışlar,
Belki de beni alıp götürenler,
Arada bırakıp düşlerde gezdirenler,
Kararsızlıklarla baş başa.
Biz sussak, sadece gözlerimiz konuşsa,
Yine böyle mi olurdu?
Bir yanım hayaller, bir yanım gerçekler,
Yalanlar, bahanelerle baş başa.
Sözler boş, kifayetsiz kalırdı,
Zamana bile sığmazken biz,
Boşa akıp giden günlerimiz,
Aynı döngüde tekrar baş başa.
Fragmanlar belki de geleceğe,
Gülüp anlatacağımız anılar olur.
Kavuşmak için o güzel günlere,
Belki de kalırız anılarla baş başa.
Feragat etmek gerekir belki de bazen,
Hayatın gerçeklerini görmek gerekir.
Atsam da içime,
Seni düşünmekten vazgeçemem.
Belki de heyecan dolu anılarımız,
"Hayatımızı en çok mahveden kelime ne diye sorsalar, belki derim."
Kendimize Yalanlar
Bildiğimiz hâlde kabul edemediğimiz gerçekler üzerine...
