Gökyüzü, dün yaşanan hiçbir şeyi hatırlamıyormuş gibi aynı dinginlikle aydınlanıyor. Oysa biz, dünün yüklerini bugüne taşıyoruz. Belki de hayatın bize anlatmaya çalıştığı şey tam olarak budur; zaman hiçbir an için durmaz. Ne en büyük mutluluk sonsuza kadar sürer ne de en derin acı.
Her sabah evren sessizce aynı soruyu soruyor: “Bugünü nasıl yaşayacaksın?” Çünkü değişen yalnızca takvim değildir; insanın kendisi de değişir, fark etmeden. Dün bizi tüketen düşünceler bugün anlamını yitirebilir, bugün vazgeçmek üzere olduğumuz bir yol yarın en doğru seçimimize dönüşebilir.
Hayat, cevaplarını aceleyle vermeyen bir yer. Bazı gerçekler ancak bekleyene görünür; tıpkı karanlığın içinden usulca yükselen ilk ışık gibi. Bu yüzden belki de yaşamak, nereye varacağını bilmeden yine de yürümeyi seçmektir.
Umut da tam burada başlar: her şeye rağmen yeniden başlayabilen insanda… Güneş her sabah doğar ama aslında değişen gökyüzü değil, biziz. Ve en büyük dönüşüm, her sabah aynı göğe bakıp farklı bir insan olabilmektir..
“Gece, insana her şeyi bitmiş gibi hissettirir; sabah ise aslında her şeyin yeniden mümkün olduğunu gösterir.” #FriedrichNietzsche
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Büyük Sır Üstadı/ Işık Bakiresi'nin YoluAlıntı
"Bazen gerçekler tam önümüzde yatar ama biz onları hemen algılayamayız. Doğanın sınırsız bir bilgi içerdiğine şüphe yok. Ama binlerce yıllık tecrübemiz bize bilincin sadece zamanı geldiğinde bu bilgiyi kavrayabildiğini söylüyor. Büyük bir olasılıkla bu süreç insan ruhunda da olan bir olguya benziyor. Yıllarca bir şeyden kuşkulanırız ama gerçeği ancak belirli bir an geldiğinde açıkça kavrayabiliriz.
... Mesela Pi sayısı MÖ 300'lerde keşfedilmişken, Planck Sabiti, Işık Hızı Sabiti ve İnce Yapı Sabitinin keşfi için bu tarihten sonra 2.200 yıl daha geçmesi gerekmiştir. Herhangi bir bilginin insanlık tarafından algılanabilmesi için ihtiyaç duyulan bir süre vardır."
Bazen insan bir şey görmek için çabalamamalı.
Hayat zaten karşısına çıkarıyor.
Ben kendime bahane aradıkça gerçekler yüzüme çarpıyor.
Her şeyin kafanda netlik kazandığı anlar, insanın içini garip bir huzurla dolduruyor. Üzülsen de, kırılsan da artık kimin sana gerçekten değer verdiğini, kimin ise sadece işine geldiği kadar yanında olduğunu daha iyi görüyorsun. En azından belirsizlik bitiyor. Beklentilerin yerini gerçekler alıyor. “O bunu yapmaz.” diye kurduğun cümlelerin, bazen en büyük hayal kırıklığın olduğunu anlıyorsun. O saatten sonra kimseyi değiştirmeye çalışmıyorsun. Kendini de gereksiz yere yormuyorsun. Çünkü bazı cevaplar sözle değil, insanların davranışlarıyla veriliyor. Ve insan, en büyük huzuru gerçeği kabullendiği gün buluyor. Bazı kapılar kapanırken, aslında gönlün yüklerinden de kurtulmuş oluyorsun. Gerisini ise kalpleri en iyi bilen Allah’a bırakıyorsun.