Her şeyin kafanda netlik kazandığı anlar, insanın içini garip bir huzurla dolduruyor. Üzülsen de, kırılsan da artık kimin sana gerçekten değer verdiğini, kimin ise sadece işine geldiği kadar yanında olduğunu daha iyi görüyorsun. En azından belirsizlik bitiyor. Beklentilerin yerini gerçekler alıyor. “O bunu yapmaz.” diye kurduğun cümlelerin, bazen en büyük hayal kırıklığın olduğunu anlıyorsun. O saatten sonra kimseyi değiştirmeye çalışmıyorsun. Kendini de gereksiz yere yormuyorsun. Çünkü bazı cevaplar sözle değil, insanların davranışlarıyla veriliyor. Ve insan, en büyük huzuru gerçeği kabullendiği gün buluyor. Bazı kapılar kapanırken, aslında gönlün yüklerinden de kurtulmuş oluyorsun. Gerisini ise kalpleri en iyi bilen Allah’a bırakıyorsun.