Kendimden bir parçayı muhtemelen bir daha asla geri dönmeyeceğim bir yerde bıraktığımın farkındayım…
Lokanta Camına Ekmek Banmak1000Kitap
Son zamanlarda profil sayfamdaki görüntülenme sayısının anlamsız, tuhaf artışını engellemek için sadece birkaç kişiyi engellemem yetti. Benim insan sarraflığım ve tahminlerim kuvvetlidir; kimlerin arka planda stalk yaptığını, profilime girip girip, bakıp bakıp geri gittiğini çok iyi tahmin edebiliyorum. Garip olan ise derdi neyse söylesin, çekinmesi sylesin dediğimiz halde uzaktan ekmek banmalara karşı artık banlandınız diyorum.
Bu abuk, bu zavallı durum bana Kemal Sunal’ın filmindeki sahnesini hatırlattı: Lokanta vitrininin önüne geçip, dönen tavuğa bakarak kuru ekmeğini cama banma eyleminin aynısıydı bu çekingenlik! youtube.com/shorts/dortdfuv... Ben de baktım ki bu içinden geçenleri anlatamayan çekinikler vitrinin önünü kapatıyor; bastım engeli. Bundan sonra zerre tahammülüm yok kimseye. Artık ulaşamayacakları, hiçbir zaman dahil olamayacakları vitrinime uzaktan ekmek bile banamayacaklar., banlandılar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
1000K’yı bir haftadır kullanıyorum — ilk izlenimler:1000Kitap
Kitap okuyan bir kesimin bile bu denli yüzeyde kaldığı bir yerde, cehalet artık bilgi eksikliği değil; bilinçli bir karanlık biçimidir. Ve böyle bir zeminde geriye kalan her şeyi düşünmek, insanın kendi düşüncesine bile yabancılaşması demektir.
Anlayacağınız seviyede yazıyorum: Eğer kitap okuyan kesim buysa, ülkenin geri kalanı için söyleyecek tek şey kalıyor — vay halimize.
