Akıl sağlığını yitirdiği gerekçesiyle V. Murad'ın yerine genç Abdülhamid tahta oturtulduğunda birçok kişi onu hâlâ vekil padişah görmekteydi. Dolayısıyla şehzadelerden Kemaleddin Efendi tahta oturur oturmaz sakal bırakmaya başlamasına esef etmiştir. Çünkü sakal bir sultan ayrıcalığı olduğundan şehzadelerin sakal bırakmamaları, sadece bıyıklı olmaları kadım bir saray geleneğiydi. Yeni sultan sakalını tahta çıkış gününde uzatmaya başlardı kı bunun dualarla törensellik içinde ilan edilmesine irsal-i lihye denirdi.