Karım ve çocuklarım üzerine...
Benim bu insanlara ne lüzumum vardı?
Beş on kuruş yemek parası için bana tahammül edebilir miydi?
İnsanlar birbirinin maddi yardımlarına ve paralarına değil, sevgilerine ve alakalarına muhtaçtır.
Bu olmadıktan sonra, aile sahibi olmanın hakiki ismi, “bir takım yabancılar beslemek”ti.
Kendilerini daima bir avcı, bizi zavallı birer av olarak düşünmekten asla vazgeçmiyorlar.
Bizim vazifemiz itaat etmek,
istenilen şeyleri vermek...
Biz isteyemeyiz, kendiliğimizden
bir şey vermeyiz...
Bu ahmakça ve küstahça
erkek gururundan
tiksiniyorum.