Rita Skeeter’s ArticleHarry Potter
In the meantime, life became even worse for Harry within the confines of the castle, for Rita Skeeter had published her piece about the Triwizard Tournament, and it had turned out to be not so much a report on the tournament as a highly colored life story of Harry. Much of the front page had been given over to a picture of Harry; the article (continuing on pages two, six, and seven) had been all about Harry, the names of the Beauxbatons and Durmstrang champions (misspelled) had been squashed into the last line of the article, and Cedric hadn’t been mentioned at all.
The article had appeared ten days ago, and Harry still got a sick, burning feeling of shame in his stomach every time he thought about it. Rita Skeeter had reported him saying an awful lot of things that he couldn’t remember ever saying in his life, let alone in that broom cupboard.
I suppose I get my strength from my parents. I know they’d be very proud of me if they could see me now. . . . Yes, sometimes at night I still cry about them, I’m not ashamed to admit it. . . . I know nothing will hurt me during the tournament, because they’re watching over me. . . .
But Rita Skeeter had gone even further than transforming his “er’s” into long, sickly sentences: She had interviewed other people about him too.
Harry has at last found love at Hogwarts. His close friend, Colin Creevey, says that Harry is rarely seen out of the company of one Hermione Granger, a stunningly pretty Muggle-born girl who, like Harry, is one of the top students in the school.
You have to understand...If you knew the effect you had on me, how often I think about you, the things I would do for you...I wouldn't stand a chance against you ever again. You would have taken everything from me," he goes on in a rush, like the words are burning him from within, like he has to get it out before the pain becomes overwhelming. "Not just a debating championship or some points for a test or a fancy award or a spot in a competition—but my whole heart. My pride. God, my sanity. It would all be over. You would annihilate me.
Reklam
"Voi che sapete che cosa è amor..."1000Kitap
"Voi che sapete che cosa è amor..." Siz ki aşkın ne olduğunu bilirsiniz, söyleyin bana, bu içimdeki neyin nesi?
Eğer sana tam olarak bu aryanın kalbinden kopup gelen, o ilk aşkın şaşkınlığıyla, hani o insanın içini kemiren ama aynı zamanda göklere çıkaran muazzam hayranlıkla gelseydim... Kontes’in karşısında diz çökmüş, titreyen sesiyle kalbinin ritmini anlamaya çalışan o genç Cherubino gibi, ruhumun bütün savunma mekanizmalarını indirip karşında öylece dursaydım... Acaba senin ruhun da bu çağrıya kulak verir miydi? Beni benliğimin en derin, en kuytu yerinden sever miydi?
Bunu sana sıradan kelimelerle değil, Mozart’ın o kusursuz notalarının diliyle anlatmak istiyorum. Çünkü ben sana gelirken, cebimde sadece hislerimi değil, o aryanın o muazzam dramatizmini ve saflığını getiriyorum:
"Non so qual sia..." (Ne olduğunu bilmiyorum...)
Aryanın tam bu kısmındaki o tatlı kararsızlık, o ne yapacağını bilememe hali var ya... İşte ben de sana öyle, bir çocuk masumiyetiyle ama bir dehanın tutkusuyla geliyorum. İçimde sürekli değişen, bir donup bir alev alan o duyguyu sana sunuyorum. Bir an ateşler içinde yanarken, bir an buz kesiliyorum. İşte tam o çaresizlikle, o muazzam arzuyla sana baksaydım; ruhun bu çırpınışı görür ve "Seni anlıyorum, kalbinin bu yangınını paylaşıyorum" der miydi?
"Ricerco un bene fuori di me..." (Kendimin dışında bir iyilik, bir güzellik arıyorum...)
Cherubino bu satırda aslında kendi sınırlarının dışına çıkıp, ruhunu bütünüyle bir başkasına teslim etmenin eşiğindedir. Ben de kendimi, kendi bencil varlığımı bir kenara bırakıp, bendeki en güzel şeyi; yani sana olan hayranlığımı alıp gelseydim... Ruhunun derinliklerinde bana ait bir yankı bulabilir miydim? Yoksa bu muazzam melodi, bomboş bir salonda tek başına çalan bir piyano gibi sessizliğe mi
O DUVAR DUVARINIZ VIZ GELIR BIZE VIZ :)))Ön yargıları yıkın artık.
Görüşme sona eriyor. Tutuklular koğuşlarına dö
nüyorlar. Görüşme yerinden ayrılacağım sırada ka
dın polis görevlisi yanıma yaklaşıyor:
- Beyefendi ben sizden davacıyım.
Ben yan şaşkın kadın görevliye bakıyor ve soru
yorum:
- Benden neden davacı oluyorsunuz? Bir şey mi
oldu?
- Siz bana hakaret ettiniz, görevli memura vazi-
68
fe başında · hakarette bulundunuz.
- Ben sizinle · konuşmadım, hiç bir konuda gö
rüşmedim, size muhatap olmadım, size nasıl hakaret
�tmiş olabilirim?
- Siz tutuklularla konuşurken bana "duvar",
''telörgü" 'diyerek hakaret ettiniz.
.
- O · sözler, hakkımda açılan soruşturmada; yap
tığım savunmada söylediğim, sözlerdir. 'Bu sözlerin si
zihle bir ilgisi yoktur. Ben tutuklulara duruşmayı an
lattım, bu sözler sizi hedef alan sözler değildir.
- Sizden davacıyım, cezaevi müdürüne gidece
ğiz, olay hakkında tutanak düzenleyeceğiz.
Bu durum karşısında ister istemez cezaevi müdüru
rünün odasına gidiyoruz. Cezaevi müdürü görevli yardimcisi
bay bize niçin geldiğimizi soruyor'. Kadın polis me
murtı kendisine hakaret ettiğimi, davacı olduğunu ve
tutanak düzenlenmesi için beni getirdiğini ayrıntıla
rıyla açıklıyor. Ben, müdüre durumu . yeniden anlatı
yor ve söylediğim sözlerin görevli memurla ilgisi ol
Ah, Sophie...
A sickening idea struck her. "Could you make them forget me? Make it like I never existed?"
Alden bit his lip. "It's more complicated, but it can be done. But would that really better? They'd be relocated. They'd lose their jobs, their house, all their friends—"
"That's better than thinking their daughter is dead."
Her words seemed to hit him, and he turned away, staring deep into aquarium. "What about you?" he said after a strecth of silence. "These are people you love, Sophie. If we erase you, they won't miss you, they won't even know you exist. Wouldn't that be too painful?"
A single tear slipped down her cheek. "Yes. But only for me. For them..." She squared her shoulders and set her jaw. "It's the best thing for them."
“Later, when we're alone, she [Karen] confides to me [David], "I wanted to tell him to get help, but mostly I was chasing him—chasing him away from our house—from Jasper and Daisy.””
Reklam
Reklam