Erk Hayvanı Bulma Çalışmasına Dayalı (Korku dönüştürme)Duygu ve Düşünce
Şamanizm’de Yılanın Anlamları
1. Koruyucu Ruh
- Şamanın yardımcısıdır: Kötü ruhlara karşı şamanı korur.
- Yolculuk rehberi: Gökyüzü ve yeraltı yolculuklarında şamana eşlik eder.
2. Dönüşüm ve Yenilenme
- Deri değiştirme özelliği, ruhun eski yüklerinden arınıp yeniden doğmasını simgeler.
- Bu yönüyle yılan, ölüm ve yaşam arasındaki ince çizgiyi temsil eder.
3. Bilgelik ve Gizli Bilgi
- Spiral hareketiyle evrenin enerjisini ve yaşam döngüsünü sembolize eder.
- Yeraltı bilgeliğinin taşıyıcısıdır; şaman için gizli öğretilerin kapısını açar.
4. Çift Yönlü Doğa
- Zehir: Ölüm ve korku sembolü.
- Şifa: Aynı zamanda iyileştirici güç.
- Bu çift yönlülük, yılanı hem korkutucu hem de kutsal kılar.
Küçükken korkutulmuştum sahtesiyle sonrasında küçüğünden- büyüğünden, dirisinden- diri olmayan halinden korkmuştum.
Rüya tabirlerininde de "düşman- korku- gölge" sayılırdı, özellikle rengi siyahsa ya da saldırası gelmişse. Çoğu zaman da beni yılan kovalardı, bana saldırmak isterdi: çoook uzun, kapkalın, simsiyah. Yüzünü ve o pullarını dahi net ve yakından görürdüm. Kaçardım. Sonra bir yerde "Korkuya neden olan da biziz: Yüklediğimiz anlam." tarzı bir şey okumuştum. "Cidden ya, yılan yerine kelebek gelseydi korkmazdım mesela. Veya civciv. Ayrıca madem yılan geliyor, adil bir savaş için benim de yılan olmam lazım. Eheehee sen şimdi naneyi yemedin mi? (:" moduna girmiştim.
En son bir rüyamda kaçmak yerine siyaha karşı bembeyaz bir yılana dönüşüp onun kafasını koparmıştım: Rüyada olan ben artık yılandım cidden. Ve gören ben ise şok olmuş haldeydi. Ondan sonra bir daha kovalamaca olmadı. Ve bazen yerin katlarını toprak yerine yılandan gördüğüm olmuştu. Hiç boşluk yok, zemin ve altı canlı yılan kaynıyor. Ben üstlerine basarak hareket ediyordum. "Tövbe Yarabbi, tüm akrabalarımızın gerçek
...özür dileme,
köz getir buz tutmuş gönlüme,
ya da uzat dudaklarını;
cehennem ateşin de yanalım birlikte.
geçer mi aşk'lığın acısı,
unutulur mu özlemek?
bir kaşık suda değil ki
koskoca okyanusta boğuldu;
şuramın biçare umutları.
sarılamamak ne kötü;
ne iyisin hâlâ gözlerimin içine bakarken..
daha fazla bakma ne olur,
şah mat olacak dizlerimin bağı.
seni sevmek güzel şey,
kötü şey, sevdiğini söyleyememek..
gitmem lazım sanırım!
memnun oldum tanıdığıma yabancı,
sormadan söyleyeyim;
benim adım da acı.
Reklam
Son hafta gelmeyeceğim, köye gideceğim hocam, dedi. Karne günü beni göremezmiş. Bunları size vermek istedim, dedi. İki gözümün haydutu. 🥲
İçine de “Ali İmran’dan Bilal hocama” diye yazmış.
(Hocamın h’sini büyük yazmamış ama olsun. Zaten büyük harflerin kullanımını ben öğretmedim. 5. sınıftaki Türkçe öğretmeninin suçu. Beni bağlamaz.)
Artık kesin gitmem lazım okuldan. Hediye de aldık. Sonuçlar açıklanmalı derhal. Milli eğitime seslenmiyorum tabi.. Devlet memurlarının toplumsal alanlarda ortalığa seslenmesi yasak diye biliyorum. Başımıza iş almayalım şimdi..
Duygulandık durup dururken.. Tam meslekten bezicez, böyle apır sapır duygusal hareketler yapıyor çocuklar, yine bağlanıyoruz..
Hayır kız öğrenci de değil.. Erkek severse içten sever. İçerden sever..
Mecburuz artık gitmeye.. Sevildik bir kere..
“Erkek sevildi mi mecburdur gitmeye.”
Derinmiş gibi görünen bomboş bir laf etmek istedim. Onu da yaptım. Allah da beni bildiği gibi yapsın.
Allah’a emanet olun. 🙋🏻♂️
En güzel sevgilerle sevilirken örnek almak yok mu yani?
Denge Arayışı ama pek bulamayışDuygu ve Düşünce
Bugün sevgi ile bir gönderi gördüm. Bunda da ölçüsüzdüm. Ve sevgi en kutsal duygu. Üzerinde çok çalışmıştım: saflaştırmak ve güzelleştirmek için.
Her şeyin seviye seviye olduğu yerde sevgiyi ya da başka duyguları tek seviye sanmak çok komik olurdu.
Ayrıca kim sevilmek istediği gibi sevmeyi öğrenirdi ki, her şeyi en üste taşımayı?..
Özellikle standart olarak dahi doğru düzgün hiç sevilmemişken. Sevgi adı altında sürekli yara alıp ihanete uğramışken, tabi ki de ben.
Kitap indi diye anlamadan okuyan insan, burada doğmuş diye kendini de anlamadan geçen insanla aynı.
Bendeki öğrenme isteği, sevgisi ve ilgisi her şeyeydi özellikle bilinmeyi gerektirilmeyenlerden sayılanlara ekstra.
Her şeydeki sevgileri gözlemliyordum, güzelini katıp çirkinini ayırıp atıyordum. Özüne inmeye çalışıyordum; sadeliğine, gerçekliğine...
Bir de ortada aşk yokken olunca anlamak için nasıl da hevesli ve meraklıydık çünkü gayette aşkın meyvesiyiz. Ve ebeveynlerimiz gibi olmaya (en azından bazı şeylerde) can atardık.
Yaşamadan önce bilmek isterdim, bilmeden yaşamak farkında olmamak ya da kaçırmak gibi bir şeydi. Bir de korkunçtu da.
Sevgi, gözü kör eder sözü mesela. Aklı işlevsiz bırakacak sevgiden Allah korusundu mesela. Aklı seviyorum çünkü. Çatır çutur sınır dizerken ortada olamazsa ne anladık bu işten? İkisi kullanılarak sevilemez sanki? Tek tarafa ağırlık verme huyum yoktur; ikisinin bir aradalığı daha doğru ve daha güvende hissettiriyor. Hayır bir de beyne ve ahlaka çok önem ve değer veririm. Ve bu yüzden çocukken de olsa sevemeyeceğimi düşünürdüm. (: Sevmek uğruna kör edecek göz yok, severken yumacak göz de. Ki Allah affetsin ama çoğu aptallık körlere bile görünürken işim yaştı. Neyse deyip işi büyümeye bıraktım.
Bir de kariyer odaklıydım. Notlarım değerliydi. Sevgilisi olanları görünce "Niye
Asra Zifir
@Kara_Orumcek_Zambagi
·Kendimi az çok bildim bileli pek dengem yoktu ama genelde aşırılık vardı. Ve bu ne olursa olsun. (: Üzülmek, sevinmek, umut, karamsarlık vs. hep en uçlarındaydım. Bir sınırdan sonrasında ise yine az halim yoktu: Hiçlik vardı. :) O yüzden arası bozulduktan sonra konuşabilen ya da yüz yüze bakabilen insanlara hep şaşırırdım açıkçası.
En kötüsü: Yüz yüze gelmek zorundayken dahi onların hiçbir şey olmamış gibi davranabilmeleri. Yüzsüz olabilirler saygı duyuyorum ama ayıbı ya da hadsizliği olmuş olan insanların telafisiz nasıl hayata devam ettiği de meraklarım arasındaydı. Çünkü ben cansız zannedilen eşyalarda dahi bir telafi arayışındaydım. Ki o tarz insanlar genelde sıradan da değil, sözde bize değer verenler oluyor. Ve bir çöp gibi hatta ondan da değersiz muamele gösteriyorlardı, şaka gibi. O kadar mide bulandırıcı ve iğrenç geliyor ki yüzleri hayatımda görebileceğim en tiksinç şey gibi geliyor ve cidden yüzümü buruşturuyordum.
Kendimi "dengesiz", "ayarsız" vs. diye nitelendirdiğimde sonralar da asıl sorunun "normal" olarak ele alınmışlar olduğunu gördüm.
Benim vicdanım bir olumsuz yüzde veya ses tonunda dahi beni uyutmaz: Kafamı koyup gözden geçirirken belki yoğunluktan arka plana attığım şey "Şuna şöyle yaptın ve haksızdın. Düzeltmedin ki nasıl uyuyacaksın, uykunda ölüp ölmeyeceğin bile belli değilken nasıl uyuyup ertelemeyi göze alırsın? Kendine yakıştırıyor musun, Allah seni her an gözetirken bu yanlışını görmediğini mi sanıyorsun? Düzelt sonra ne yaparsan yap." şeklindeydi.
Dışarıdan çok ters, dediğim dedik, umursamaz, donuk, gıcık, belki ruh hastası modumdayken dahi dikkatli olmaya çalışırdım: Belirdiğim bir standartlık durumu vardı ve yabancı olan herkese o modu yansıtırdım. Sanırım ölçüyü nadiren başardığım en güzel olaylardan biri de bu. Biraz saldırgan
Baştan yenileceği belli olan bir savaşDuygu ve Düşünce
Seninle mücadele edemem ben, seninle olan bu savaşı ben kazanamam. Seni asla değiştiremem. Buğday tarlasında bana gülümseyen o çocuk asla sen olamazsın. Sana dair gereksiz umutlarım var, gereksiz karşılaşmalarımız var. O umutlardan da, o karşılaşmalara anlam yüklemekten de vazgeçmem lazım. Kendimi senden alıp gitmem lazım, senden kendimi kurtarmam lazım...
Reklam
Reklam