Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Şimdilerde iyi evlat olmak ,ana babanın karnını doyurmaktır diye düşünülüyor .Ancak bunu atlar ve köpekler için bile yapıyoruz ;eğer büyüklere karşı saygı olmazsa arada ne fark kalır?