Gizem Ece Yılmaz
@gizemeceylmaz
13 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
“Kendim tutunamayınca kimsenin bana tutunmasına da izin vermedim.Olmadı…Birbirimize tutunamadık, çarpıştık sadece, değdik ve uzaklaştık.”
Reklam
“İnsan böyle bir şey. Nerede, hangi yaşta olursa olsun, kabuğunu kırıp içine baksan içi cılk yara.”
Ailenin, bir insanın bütün hayatını nasıl biçimlendirdiğini en derinden hissettiren kitaplardan biri. Daha çocukken alınan yaraların, büyüdüğünde nasıl kocaman boşluklara dönüştüğünü… İnsan kendi evinin içinde bile nasıl yalnız kalabildiğini… Ve aynı duvarların içinde birbirine bu kadar yakın yaşayan insanların bile aslında birbirlerinin acılarına ne kadar yabancı olduğunu çarpıcı bir şekilde anlatıyor.
Bu kitapta beni en çok etkileyen karakter Ethem oldu. Çocukluğunda göremediği sevgi, onda tarifsiz bir eksiklik bırakmış. Kendisine bir yer bulmaya çalıştıkça daha çok savrulan, hiçbir yere ait hissedemeyen bir insanın hikâyesi…
“Söyleme Bilmesinler”, görünmeyen acıların en yüksek sesle bağırdığı bir roman.
Okurken hem insanın içini buruyor hem de hayatın en basit görünen hallerinin bile ne kadar karmaşık bir geçmişten beslendiğini hatırlatıyor.
“Zenginin zengin diye derdi olamaz. Fakirin fakir diye. Gencin genç diye. Yaşlının yaşlı diye. Kime hak lan bu dert dediğiniz şey? Niye sormuyor kimse birbirine derdini? Niye dinlemiyor? Her sabah gördüğüm, daha yolun başında dediğim gencecik oğlan, askerden yeni gelmiş dediğim Selami’nin annesini vurmuş babası sokak ortasında. Bu çocuk niye bu sırla yaşıyor, bu dertle kavruluyor senelerdir. Ulan yaşamak ayrı dert, yaşadığını anlatamamak ayrı dert. Anlatsan, seni anlayacakları bile şüpheli. Sadece bu yetmez mi insana?”