Hayatımı,bir hız treninin en ön koltuğunda oturuyormuş gibi yaşıyordum. Çığlıklarım saniyeleri kovalarken treni ne durdurabiliyor ne de sona ulaşabiliyordum. Düşmemek için belime sarılan duygularıma sığınıyordum. Boşlukta uçup tepetaklak olurken bağırıyor ama sesimi kimseye duyuramıyordum