Unutamadığım çocukluk anılarından biridir; yıllarca çamur deryası olup hiç el atılmayan yollar bir devlet büyüğü ziyaret edeceği zaman hemen asfaltlanırdı. Özet şu; biz insana "insan" olduğu için değil, gücü kadar değer veriyoruz.
Bu ülkedeki çocuk utanca boğulmuş o kadar insan var ki! Ben onlara "yetişkin çocuklar" diyorum. Bunlar kötü insaar değiller ama her türlü kötülüğü de yapabilirler.
London abimiz bu kitabı otobiyografi tarzında yazmış bence. Yazarken ki zorlukları vs. falan. Martin' in Ruth ile olan ilişkisi çok yıkıkça. Git kendine göre birini bul be martin. İnsan belli bir yaştan sonra yontulamıyor.
Martin Eden