İnsan yaşamında öyle anlar gelirki, Sarayda otursan dahi zindandaymışsın gibi bir hisse kapılıp, mezarlık çukurunda seni diri diri gömüp sıkıştırıyorlarmış gibi duygularla çıkmaza girip Allaha o durumdan çıkmak için yalvarırsın.
Zindanın bir köşesinde huzurla oturmak seni daha çok mutlu edeceğini sanırsın. Belkide doğru bir sanıdır.
Yıkıldım dağ gibi, döküldü sanki bütün hücrelerim, ruhumdan gelen feryatla inlettim ortalığı, eşim çocuğum eğildiler sımsıkı sarılıp kucakladılar, Kaldırmaya çalıştılar epey bir zaman, kalkamadım yığıldığım yerden.Belki hayatımda en güçsüz halim o zamandı.
Kolay kolay ağlayamayan gözlerim, gürleyen pınarlara dönüşmüş tü. Kalbimin Acısından sitem ettim naaşını dahi daha görmeden, " Vedasızca bizi neden bıraktın gittin anammm!!? " 🥺
İstediği kuluna imanı nasip eden Rabbime şükürler olsun ki; O' ayrım yapmadan, bütün kullarının gözeticisi, gerçek vekili, Şefkat duyduğu, yardımına yetiştiği, sıkıntıdayken kalbinin sesini duyduğu, acısını gördüğü bildiği Yaratıcısını; ne zaman, nerede, kaç yaşında bulucağını gayb bilgisinin mutlak sahibi olan Allah'ım bilir :)