Live, dear reader. Live.
Olmaktan korktuğum yerdeyim maalesef muhteşem bir fantastik serinin sonuna geldim. Bitmemesi bu dünyadan kopmamak için büyük uğraşlar verdiğim araya sayısız farklı tür kitap dünya karakter sıkıştırdığım ama bitirmekten de kendimi alıkoyamadığım bir güzel macera idi. Uzun bir seriye kendine adamadan önce serinin son kitabının yorumlarına bakarak sonu beğenilip beğenilmediğine göre karar veren benim gibilere demek istiyorum ki; başlayın ben sizin arkanızdayım bu muhteşem seriye başlayın ve asla pes etmeyin sonunu görün. Ama ilk kitabınız Throne Of Glass değil kesinlikle The Assassin's Blade olsun. The Assassin's Blade'in ilk kitap olarak okunmasını savunacağım son nefesime kadar. Kim ne derse desin bence ilk bu novella niteliğindeki kitapla başlanmalı çünkü bu kitap hiçbir spoilera maruz kalmadan okunmalı. Kronoloji, duygusal etki ne derseniz diyin bunun birçok nedeni var spoiler olmasın diye detaya girmeyeceğim ama beni dinleyin. Neden böyle tavsiye ettiğimi seriyi yarıladığınızda anlayacaksınız. İlk olarak okuyup pişman olanı da görmedim onu da söyleyeyim. Ayrıca kitabı evde okuyun ve sonlara doğru mendillerinizi hazırlayın. İş bu tarih olmuş hala TAB kitabının yasını tutuyorum gördükçe içim buruluyor belirtmek isterim.
Bu seriyle ilgili söyleyebileceğim tek kötü şey daha önce Empire Of Storms yorumumda da belirttiğim gibi maalesef Türkçe baskısı. Bu yayınevi sayesinde kitapları orijinal dilde okuma alışkanlığı kazandım İngilizcem gelişti bu konuda teşekkürlerimi sunmak isterim. Emeğe saygım var ancak Türk okuyucularına böyle kötü bir baskıyı layık görenleri asla affetmeyeceğim. Çevirmeni kitapların hem orijinal metnini hem kendi çevirisini yanyana koyup tekrar baksın bana hak verecektir. Özellikle son kitapların bir editörün elinden geçtiğine inanmak dahi istemiyorum.
Beklentiyi yüksek tutmamalıydım.
3/10
SPOİLER İÇERİR.
Normalde bir dizinin filmin kitabı varsa kitabı tercih ederim ama bu seri hayal kırıklığı oldu.
İlk çıktığı sene dizisini izleyip fuarda kitabını almıştım ama yıllardır kitaplıkta çürüyordu. Hem diziden hem de kitaptan bolca spoiler içeren bir inceleme olacak lütfen ona göre okuyun.
Öncelikle kitap yarattığı distopyadan ziyade karakter ilişkileri üzerinde yoğunlaşıyor.
Dünya görevinin çok gizli olduğu söylenip duruyor ama fırlatma gemisine suçlular yüklenirken Bellamy elini kolunu sallayarak giriyor. Retina taraması, kart okutma, bir el izi vs hiçbir güvenlik önlemi yok. Onu da geçtim orada o kadar görevli var ama sanki görevleri çay çekirdek yapmakmış gibi sadece geyik yapıp sonra da çekiliyorlar. Bellamy görev için “Gizlilik güvenlikten daha ön planda” ve “Aceleye geldiği için” diyor ama yazar uydurduğu kılıfı iyi dikememiş çünkü Wells görevden haberi olunca kendini içeri tıktırıyor ve aylar geçiyor. Yani aceleyle 3-5 günde planlanan bir görev değil. Hem sözüm ona gizli bir görevi Bellamy’in rüşvetçi muhafız dahi biliyor.
Diğer bir saçmalık da Glass’ın onca muhafız arasından kaçabilmiş olması. Hadi kaçtı diyelim ve Luke’un dairesine ulaştı. O “Çok gizli” görev ortaya çıkmasın diye Glass’ı her yerde didik didik aramaları gerekirken kızın gitme potansiyeli en yüksek yer olan kendi evine bile zahmet edip bir muhafız yollamamışlar. Kız bir gece Luke’un yanında kalıp sonra annesinin evine gidiyor, uykuya dalıyor ve annesi geri döndüğünde yeni şansölyeyi ikna ettim artık affedildin diyor. En azından kitabı biraz daha inandırıcı kılmak için kızı muhafızlar yakalasaydı. Sonra politik sebeplerlerden ötürü şansölye onu idam etmekten vazgeçtiğini söylese ve “Çok gizli görev” hakkında konuşmamak üzere özgür bıraksa daha gerçekçi olurdu. O kadar gemiden
Reklam
Tatlıydı harleen için aldım esasen, genel hatlarıyla suicide squat'i tanıtan bi cizgi roman olmuş çıtır cerezlik son birkaç bölümü iyi sardı.
sanirim 6.5'tan 7'yi hak ediyor
Bu seri öyle böyle gözümü korkutmuyor ama gaza geldim -bilmiyorum ne kadar doğru- ve ilk kitabı paketledim. Seriyi seveceğime dair bir his var içimde. Yazarı her ne kadar çok sevmesem de kadın evren kurma işini biliyor abi. Epik sahneler yazmayı ve sevilebilir karakterler yaratmayı biliyor o yüzden ne kadar uzun olursa olsun beğeneceğimi düşünüyorum. Hazır rs zamanlarımı üzerimden silkelemişken bir hışımla başladım bakalım sonumuz hayır olsun.
Kitap hem yazarın ilk kitabı hem de serinin giriş kitabı bu yüzden bir tık yavaş açılıyor ve açıkçası şuana kadar herkesin övdüğü kadar bir şey görmedim ama ben serinin giderek güzelleşeceğine inanmak istiyorum. Umarım tiktok beni bir kez daha yanıltmaz çünkü çok büyük bir yatırım yapıyorum şuan. Ayrıca ben turnuva temasını çok sevmiyorum. Çok popüler ve çok seveni var biliyorum ama benim içimi bayıyor maalesef ki. Allahtan kitapta bu turnuva mevzusu biraz üstünkörü geçilmiş o yüzden beni hiç sıkmadı. Evrene dair basic birkaç bilgiye ve bazı plottwistlere hakimim- tiktok sağolsun- ama kitabı okurken hiç sıkılmadım. Aksine kitabı resmen elimden bırakamadım. Şuan sadece aklımı kurcalayan tek şey seriyi hangi sırada okuyacağım çünkü maşallah herkes bambaşka bir şey söylüyor.
Son dönemde bu kadar çarpıcı bir kitap okuduğumu hatırlamıyorum,kitap efsane.
Alman yazar Goethe'nin Weimar Dükalığında ki üst düzey görevi,dükü etkileme potansiyeli ve ölümle kalım arasındaki ince çizgide gidiş gelişlerini anlatan bir kitap.
Johanna en alt tabakadan bir kadın ömrü boyunca insan muamelesi görmeden bir hayvandan daha alçaltıcı bir hayat sürmüş herseye katlanmış,yaşamını sürdürmeye çalışmıştır.Bu tüm iyi niyetine rağmen maalesefki kadın olmanın getirdiği dezavantajlara karşı duramıyor ve olabilecek en iğrenç şekilde hayvandan aşağı bir şekilde idam ediliyor.
Kitap ismi pek güzel pek manidar.Aslında Weimar Dükü yeni bir hukuk düzenlemesiyle affetmek istiyor ama ölçülü demokrasilerdeki gibi yetkiyi de danışma heyetinden almak istiyor.Bunda şüphesiz 3 üyeden biri olan Goethenin de payı büyük.Goethe önceki konuşmalarda her ne kadar idam cezasının kaldırılmasını savunurken Dükün danışma heyetinden yazılı beyan talep etmesi dengeleri degistiriyor.
Danışmanlardan biri idama onay veriyor diğeri ise reddediyor aksi yönde karar bildiriyor Dük aslında Goethenin reddine güvenip idamı veto edeceğine seviniyor ama Goethenin yazılı beyanında açıkça olmasa bile idama taraf olması Dükü çıkılmaz bir noktaya sokuyor ve o da 2 ye 1 ile idam kararını onaylıyor.
Johannayı idama götüren Goethe'nin oyu olmasi sebebiyle kitaba bu ismin verilmesi gayet yerinde ve isabetli bir karar olmuştur.
Tereddüt yaşayanlara açıkça belirtirim ki kesinlikle okunacak çok güzel bir kitap.Okuduktan sonra sizde hatıra bırakacaktır.
Kitapta, Melanie'nin yorucu aile hayatından kaçıp, yakışıklı bir yazarla kaçamak yapmasıyla olaylar başlıyor. Bu kaçamak, tahmin edebileceğiniz gibi tek gecelik bir macera olarak başlasa da Mel'i rahat dürtüyor ve kendini yazara kaptırmış olarak buluyor. Ve sürpriz anında kendini cinayet şüphelisi ve şantaj kurbanına dönüştürüyor. Tebrikler Mel!
Gül gibi ailesi varken macera araması beni delirtti. Bir de her haltı yiyip yiyip "Canım kocam" diye içlenip ben aileme naptım diye kendi kendine dertlenmesi timsah gözyaşları dökmesi, sonra aynı hatalara 100 mt maratonun da gibi yeniden koşması... Dürüst olalım, bu kadının akıl oyunları ve timsah gözyaşları performansını izlemek yorucuydu. Hayatını kendi elleriyle mahvederken, dram quine dönüşmesi de cabası. Kitabin en masum ve aynı zamanda en şaşırtıcı karakteri ise eşi Collin. Kadının yediği naneleri bildiği halde susması ve onu kaybetmekten korkması... Durum o kadar absürt ki, insan "Herhalde kadın diğer adamla gitse, Collin 'Mel geri dön!' diye Müge Anlı'ya çıkacaktı!" diye düşünmeden edemiyor.
Karakterin mantık dışı davranışları, ve ha bire bir şeyler olmasını beklemek. Kocası sadece aldattığını öğrenmesin derken kendini daha saçma durumların içinde bulması sıkıcı bir döngüye döndü. Açıkçası, final de beni tatmin etmedi.
Kendi huzurunu elleri ile yok eden ve kitabi da hiç eden bir karakter okumak istemiyorsanız, Melanie Hale'in hayatından uzak durmanızı tavsiye ederim. Zira saçmalıkları ve kitabın vasatlığı beni yordu.
Reklam