Glp
@glpgs
İstanbul
1984
62 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Ursula K. Le Guin kendisi de bir maz'dı. Onun yazdıkları hep Anlatış'tan parçalardır, boşlukta atılan adımlar.
Bu kitabı bir özyaşam öyküsü gibi yorumladım: Le Guin de bizzat içindekileri özetlemiş, Shutty gibi başka bir alemde çıktığı yolculukta yine rastladığı biz olmuşuz: Yerküre'den sonra Aka gezegeni de insan aptallığıyla dopdolu. Peki hikaye anlatıcısının sorumluluğu bunu telafi edebilecek mi?
Sahip olduğumuzun hepsi bundan ibaret. Anlıyorsun değil mi? Dünyayı algılayış biçimimiz bu. Anlatışı yitirdik mi geriye hiçbir şey kalmadı demektir.
Zaman nehrin suları gibi akıp gidiyor. Tek bir âna tutunup onu yaşamaya çalışırsak dengemizi kaybedip alabora olur ve savunmasız kalırız. Tıpkı bir bebek gibi. Kaldı ki bir bebek hayatta kalmayı başarabilir, bizse boğulur gideriz. Bizim zihinlerimizin anlatmaya, anlatışa gereksinimi vardır. Tutunmak için. Geçmiş artık geride kaldı, gelecekte ise sımsıkı yakalayabileceğin hiçbir şey yok. Gelecek henüz koca bir hiçlik.
Orada nasıl yaşanabilir ki? İşte bundan dolayı, sahip olduğumuz tek şey geçmişte yaşanmışları ve şu an yaşanmakta olanları bize anlatan sözlerdir. Olmuşu ve olanı.
Burada, Okzat-Ozkat'ta kesinkes bildiği, öğrendiğine emin olduğu tek bir şey vardı: Anlatılan bir şeyin nasıl dinlenmesi gerektiği. Dinlemek, duymak, çoktan duyduğu bir şeyi dinlemeye devam etmek. Sözcükleri havada kapıp uzaklara taşımak ve onları orada dinlemeyi sürdürmek. Eğer anlatış [maz]ların sahip olduğu beceriyse, dinlemek de [yoz]un uzmanlaştığı beceriydi. Hemen hepsinin yana yakıla vurguladığı üzere, bunlardan ne biri ne de öteki diğeri olmaksızın bir işe yarayabilirdi.
Puan vermedi·304 syf.·
Beğendi
·2026 3. kitabı
