Çağdaş toplumlarda incinmek ve diğerlerini incitmek eskiden olduğundan daha kolay. İnsanlar birbirleriyle eskisine oranla daha çeşitli biçimlerde ilişki kuruyorlar, bunun sonucu kendimizi koruyacak savunma sistemleri geliştiriyoruz, incinmemek için diğer insanlara tereddütle yaklaşıyoruz. diğer insanlara zarar vermemek için onlarla ilgilenmemek her insanın kendi başının çaresine bakmasını gerektiriyor. Bunun getirdiği yalnızlığa dayanamayan birçok kişi alkol uyuşturucu madde vb araçlarla çevresine yabancılaşmasının verdiği acıdan kurtulmaya çalışıyor. Hiçbir şeye bağlanamamak insanın boşluk ve anlamsızlık duyguları yaşamasına neden oluyor.
II. Dünya Savaşı'ndan bu yana geçen süre içinde Çağdaş toplumlar kendine özgü bir olguyu da birlikte getirmiştir. İnsan eskisinden cok daha fazla sayıda insanla çok daha kısa süreli daha yüzeysel ilişkiler kurma eğilimindedir. Bu, soğuk bir günde karşılaşan bir grup kirpinin öyküsüne benzer. Kirpiler ısınabilmek için birbirlerine sokulurlar ama dikenleri birbirine batar birbirlerinden ayrıldıklarındaysa soğuktan rahatsız olurlar, ileri geri hareket ederek sonunda dikenlerini batırmadan birbirlerini ısıtabilicekleri en uygun uzaklığı bulurlar.
Istırabın derinliklerine indikçe sevincimizi kaybetme korkusu kalmadığı için, yeni bir sevinç başlıyor: Istırabın ilacı ıstıraptır. İkisinin hasıl-ı zarbı:Sevinç
(Hasıl-ı zarb:neticesi, çarpım sonucu)
Kendi kendime karşı çok borçlandım. Kendime vadettiğim şeyleri yapamazsam utancımdan aynaya bakamayacağım.
Kendimi, kitapların kahramanlarından daha mühim bulduğum için okumaktan sıkılıyorum. Istırabımın hodhâmlığı mani oluyor.