Yoklukla savaşanlara duygular fazla gelirdi, utanç her yanı kış gibi sarar, eksiklik içinde yaşamanın zorlukları fırtınaya dönüşür, hisler buz tutar ve yargılar ağır basardı.
İnsan akıllıysa, işte bu zamanlarda hep duygularından kaçardı. Çünkü o duygular hayat mücadelesinde olanlara sanki haramdı.
İnsanlık en degerlilerini öldürerek ilerler... neyse nerede kalmıştık
Hayatın tezatlari, bizler anlamasak da aslında daima anlamlıydı.
Meraklari ortak olan varlıklar bir gün birbirlerini mutlaka bulurlar