Bence kitap kalemsiz okunmalı! Çünkü her paragrafı her satırı altılı çizilecek cümle dolu. Şiirsel bir anlatışı var. Olur ya bir kitap okurken bazen kenarlarına notlar alırız gibi bir kitap, içten. Bir günde değil de hüzünlü oldukça ele alınıp sindirilerek okunması gereken bir kitap. Konusu bence tek kelime olacak olursa bu ayrılık olurdu. Ve dönüşün, kişi evi ne görüyorsa muhakkak ona olduğunu anlatıyor. Ben çok çok beğendim. Kitabı okudum ama sanki kitaba içimi dökmüşüm gibi bir hisle rahatladım. İyi ki rast gelmişim de okumuşum bu kitabı diyebiliyorum.
Senin; bir arkadaşın, sevdiğin insanın dizi, ya da kimsesiz bir kaldırım taşıdır belki de evin. Aptal olduğunu öğrendiğin ilk an muhakkak ona dönersin ama bu hiç değişmez.