Yokluğunda bile herkesten çok olan bir adam olmamı kaldıramaman, senin güçsüzlüğün.Şimdi çok şeyi karanlıkta bırakıp, gidiyorum. Ve içimde dur diyen, hiçbir şey yok.
İnsan bazen sarılmaya değil de, sarsılmaya ihtiyaç duyuyormuş. Yaşadığım şu ana yemin olsun ki, arafın rahminden sarsılarak geldim.Yok olmak hissinin en acı şekilde deneyimlendiği, soğuğun en hissedildiği,daha çaresiz bir bekleyişin olmadığı yerden...Atan kalbimin sesinin acıma eklenen en tiz nota olduğu yerden...Akan her damlanın içimden kopan gözyaşı gibi tesir ettiği, damarlarımda süzülen tüplerden geldim. Gözlerimin o son lütfenlerini döktüğü yerden...Tüm nefsimin bir parça pamuk ve birkaç damla su ile terbiye edildiği, dünyaların bazen yıkıldığı, bazen de bağışlandığı yerden geldim...
Mantıksız olanı yaptım bu hayatta, mantığın alasıydı!