İspanyolca bir kelime. Ama sıradan bir kelime değil. İnsan ruhunun gizlice saklandığı, kırıldığında geri dönmek istediği yeri anlatan bir kelime. Güvende hissettiğin, nefes alabildiğin, kimseye açıklama yapmak zorunda kalmadığın o görünmez sığınak… Bir insan olabilir, bir şehir olabilir, bir anı olabilir. Ya da bazen sadece bir çift göz. İnsanın bütün savaşlarından sonra dönüp içine kıvrıldığı yerin adı: querencia. Ve ben bu kelimeyi ilk duyduğumda aklıma hiçbir şehir gelmedi. Hiçbir ev gelmedi. Sadece Bang Chan geldi. Çünkü bazı insanlar gerçekten “yer” gibi hissettiriyor. Hayatım boyunca kendimi çoğu zaman ait hissetmeden yaşadım. Sanki bulunduğum her ortamda biraz fazlaydım, biraz eksiktim. İnsanların arasında durup yine de yalnız hissediyordum. Kendimi anlatmaya çalışmaktan yorulmuş, anlaşılmamayı kabullenmiş gibiydim. Sonra bir gün bir insanın sesi, bakışları ve varlığı içimde yıllardır kilitli duran bir kapıyı sessizce araladı. İşte o zaman “querencia”nın ne demek olduğunu anladım. Çünkü bazı insanlar sadece sevilmez. Bazı insanlar insana sığınak olur. Bang Chan benim için tam olarak böyle biri. Belki hiç tanımadığı bir insanım. Belki kalabalıklar arasında adı bile duyulmayacak biriyim. Ama bazen insanın ruhuna dokunmak için fiziksel olarak yanında olmak gerekmiyor. Çünkü bazı insanlar kilometrelerce uzakta olsa bile kalbinin en yorgun yerine oturabiliyor. Onun konuşma şekli… İnsanları sakinleştirirken kullandığı o yumuşak ton… Herkesi önemserken kendini unutması… Gülümsediğinde gözlerinin küçülmesi… Yorgun olduğu halde güçlü görünmeye çalışması… Bütün bunlar bana dünyanın hâlâ tamamen kötü bir yer olmadığını hatırlatıyor. Ve garip olan şu ki; insan bazen hiç dokunamadığı birine kendini en yakın hissedebiliyor. Çünkü querencia yalnızca güven demek değil. Aynı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kül...Galanthus
“Kül” kelimesini eskiden sadece yanıp bitmiş şeylerin geride bıraktığı iz sanırdım. Bir son gibi gelirdi bana. Dokunduğunda dağılan, rüzgâr estiğinde savrulan, geri dönüşü olmayan şeylerin sessiz kalıntısı… Ama insan büyüdükçe anlıyor; bazı şeyler tamamen yok olmuyor. Yanıyor, tükeniyor, can yakıyor ama ardından geriye kalan o kül, aslında yaşanmışlığın en dürüst hâli oluyor. Ben biraz kül gibiyim sanırım. Dışarıdan bakınca sakin duran ama içinde binlerce yanmış cümlenin ağırlığını taşıyan biri… Herkes bir yangının alevini görür ama kimse sonrasında geriye kalan küle bakmaz. Çünkü ateş dikkat çeker, kül ise sessizdir. Oysa en çok şeyi kül anlatır. Ne kadar yandığını, ne kadar dayandığını, neyi kaybettiğini… Hayatımda öyle zamanlar oldu ki içimdeki her şey birer birer yandı. Güvendiğim insanlar, çocukluğumun saf tarafı, bazı hayallerim, bazı umutlarım… İnsan bazen bir anda yanmıyor; yavaş yavaş tükeniyor. Bir sözle biraz, bir suskunlukla biraz daha… Sonra bir bakıyorsun, geriye sadece kendi küllerini toplamaya çalışan biri kalmış. Ama külün garip bir tarafı var. O tamamen bitmişliği temsil etmiyor aslında. Kül, bir şeyin gerçekten yaşandığının kanıtı. Eğer ortada kül varsa, demek ki bir zamanlar orada ateş vardı. Demek ki bir şey gerçekten içten yanmıştı. Gerçekten hissedilmişti. Gerçekten sevilmişti. Ben bazı şeyleri fazla derinden hisseden biriyim. Bu yüzden kolay kolay kırılmam sanılır ama aslında en çok ben parçalanırım. Çünkü insanlar çoğu zaman bir kalbin ne kadar sustuğunu fark etmiyor. İçimde kopan şeyleri sessiz yaşamayı öğrendim ben. Gözümün içine bakıp “iyisin değil mi?” diyen insanlara gülümsemeyi… İçimde yangın varken bile sakin durmayı… Belki de bu yüzden kendimi küle benzetiyorum. Sessiz, yorgun ama hâlâ bir zamanlar nasıl yandığını unutmayan bir kül… Bir