Biz kalemi silgisi tutulamayacak noktaya gelene kadar kullanan çocuklardık. Isınacağımız odunu bile okula kucağımızda kendimiz götürürdük, sıralarımızda kitaplarımız hiç hazır olmadı, birimiz iki olmadı. “Benim çocuğum” diye kimse putlaştırmadı bizi. İyi ki de öyle olduk. Hiç bir şeyin hasretini çekmeyen çocuklar bunlar. aynı zamanda açız diye ağlayan ebeveynlerin çocukları. Ben görmedim onlar görsün diyen görgüsüz ebeveynlerin çocukları. Hayat gailesi sadece iyi yemek iyi gezmek iyi göstermek, iyi yaşamak çocuğu da hobi olarak üretmiş, yanlışlıkla belki isteyerek ama dölü de kendisi gibi kof olan ebeveynler. her şeyi bildiğini sanan herkesten çok bilen ama bir bok bilmeyen ebeveynler. İnstagramda reels kaydırmak için can atan, hatta başka kadın erkeklerin heyecanının peşinden köpekleşmekten başka bir cacık olmayan ebeveynler. Bu madalyonun bir yüzü en büyük yüzü. Toplumun temel taşı ailedir. Aileyi de oluşturan bireylerdir. Yasalara gelince kardeş. Allahın yaptığı mı kulun yaptığımı deyinceye gelince bu işlevsizlikte bile kulun yasası diyorlar ama istatistikler öyle demiyor!