Ne kadar ilginçtir ki, bazı anılar insanı nerede olursa olsun, alır götürür her şeyin başladığı yere. Eve! Herkesin nie şekilde evi olmuştur. Ve her şey orda başlar. Herkesin birbieini dinlediği ama duymadığı bir evi olmuştur elbet...
Hatıralarım beynimde benim. Tek tavan gökyüzü.. Gerisi her yerde aynı.. üstadın dediği gibi ' kaldırımlar güzel. Ama bir de üstünde yürüyen insanlar olmasa'
Ve nefesini tuttum. En derine , en dibe inebilmek için. Bıraktım kendimi hayat okyanusuna.. Beni dibe çeken zihnimin ağırlığıydı ve dibe daha çook vardı. Ama gidiyordum yavaş yavaş.. En derine, en derin aynı zamanda en yükseğidir hayatın..
Sonra büyüdüm.. Anladım konuşulacak bir şey olmadığını. Onun ile benim birbirinize anlatacağımız hiçbir şey yoktu. Birbirimize en ufak bir yardımımız olamazdı. Yaşayarak intihar etmeyi seçenlere yardım edilemez..