kitap okuyor
@gnll77
İnsan hayatı ortalama 80 yıl ya da yaklaşık 30.000 Dünya günü. Bu da demek oluyor ki insanlar doğuyor, biraz arkadaş ediniyor, biraz yemek yiyor, evleniyor ya da evlenmiyor, bir iki çocuk yapıyor ya da yapmıyor, birkaç bin kadeh şarap içiyor, biraz pişmanlık duyuyor, onca zamanın nasıl geçtiğine hayret ediyor,başka türlü yaşamış olmaları gerektiğini düşünüyor, yine olsa yine aynı hayatı yaşayacaklarını anlıyor ve sonra da ölüyorlar. O büyük siyah hiçliğe karışıyorlar. Uzamın dışına. Zamanın dışına. Sıfırın en sıfırına. Ve hepsi bu kadar, her şey bundan ibaret. Tamamı aynı vasat gezegenin içinde.
Dünyaya küçücük eller,küçücük ayaklar ve sonsuz bir mutlulukla geliyordunuz ve ellerinizle ayaklarınız giderek büyürken mutluluğunuz yavaş yavaş buharlaşıyordu. Ergenlik yıllarınızı geride bıraktıktan sonra mutluluk elinizden kayıp gidebilecek bir şeye dönüşüyor ve kayıp gitmeye başlar başlamaz kütle kazanıyordu.Sanki kayıp gidebileceği bilgisi,ellerinizle ayaklarınız artık ne kadar büyük olursa olsun,onu tutmanızı daha da zorlaştırıyordu.
Ona baktım.Gözlerimin, üzerinde rahatça kalabildiğini fark ettim.Ne olmuştu böyle?Bu da mı müziğin yan etkisiydi?
Sizden nefret eden bir köpeğinizin olmasından daha kötü tek şeyin sizi seven bir köpeğinizin olması olduğunu o zaman anladım.