İnsanın bazı zamanları olur, hani böyle her şeyin anlamını yitirdiği, yaşama ara vermek istediği zamanlar.. Yürüdüğü yolda tuttuğu meşalenin ışığının sönmeye yüz tuttuğu, sokağın ortasına çöküp bağdaş kurarak ağlamak istediği zamanlardan bahsediyorum. Hayatımın böyle bir döneminde okudum bu kitabı. Okumak için daha doğru bir zaman olamazdı sanırım. Yaşamımın anlamsızlığını düşündüğüm, bocalamaktan başımın döndüğü günlerde beni teskin eden bir dost gibiydi yazılan satırlar. Yitirdiğim ipin ucu tutulup elime verilmiş, sırtım sıvazlanmış, üstüm örtülmüş gibi hissettim. Muhtemelen çizdiğim satırları ömrümce defalarca okuyacağım. Çok kez yol arkadaşlığı edecek bana.