biraz sustum konuşmak çoğunlukla gereksizdi
biraz gözlerimi kapattım görülmeye değecek çok fazla şey yoktu
ve müziğe eşlik etmeyi denedim dudaklarımı kımıldatmadan zihnimin içinde avaz avaz bağırdım.
insanlar ve aileleri diye düşündüm o an. hepimizin ailesi kendi çıkmaz sokağımızdı ve kimimiz o duvarı kırıyorduk, kimimiz o duvarın üzerinden atlıyorduk.