Bazı insanlar Hem Hüzünlü Şarkılar Yazdırır Hem Söyletir
Resimlere bakarken,
Anıların yolundan geçtim,
Sen dolu günleri,
Bir sigara misali,
Son bir kez içime çektim
Sen üşüyorsun diye,
Güneş oldum senin için,
Sıcağım fazla gelince,
Serin bir rüzgar oldum.
Oturacak bir gölge,
Aradığın günlerde,
Ağaç olup yapraklar açtım,
Ama sen beni bıraktın...
youtube.com/shorts/G_4Md_k9...
Sevdiğinin nazını değil,
Kahrını çekmektir sevda
Onunla bir ömür değil,
Onun için bir ömürdür sevda
Eline el değmesini değil,
Gölgesine gölge düşmesini kıskanmaktır sevda
Yürürken dikenli yollardan darağacına,
Son dileğinde onu görebilmeyi istemektir sevda
Yani demem o ki...
Herkesin harcı değildir sevda!
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Mevlana Celaleddin-i Rumi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu kadar mı zordu bir mumun alevine
Dokunmak ve sevmek ıstırabımı
Bir dalın çürüyen yaprağı mıydı hayat
Güneşi arayan gölge kimindi
Bağışla, incinen bahar
Yanan mektuplar benimse
Gel, yeniden buluşalım derinde
Çeşmelerden gökyüzüne akalım
Tut ellerimden, hadi gülümse
Nurullah Genç
Nurullah Genç
Büyük insanlığın toprağında gölge yok,
Sokağında fener,
Penceresinde cam.
Ama umudu var büyük insanlığın.
Umutsuz yaşanmıyor.
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet Ran
Öğle güneşi her şeyi olduğu gibi gösteriyordu.
Ne saklanacak bir gölge vardı ne de güzelliği örtecek bir karanlık.
Bir çöp konteynerinin üstüne bırakılmış kırmızı güller gördüm.
İlk bakışta sıradan bir görüntü gibi duruyordu.
Ama nedense gözümü alamadım.
Çünkü onlar hâlâ güzeldi.
Yaprakları yemyeşildi.
Tomurcukları açmaya devam ediyordu.
Rüzgâr estikçe sanki hâlâ bir bahçedeymiş gibi sallanıyorlardı.
Tek farkları şuydu:
Birileri artık onları istemiyordu.
İnsan bazen buna üzülüyor.
Bir çiçeğin bile çöpe atılmasına.
Çünkü çiçekler kendilerini savunamaz.
“Ben hâlâ güzelim” diyemezler.
“Biraz daha yaşamak istiyorum” diyemezler.
Sessizce bırakılırlar bir kenara.
Uzun süre o güllere baktım.
Ve aklıma şu geldi:
Sana denk düşen zamanların arasında kaybolurken, sensizliğin uzun yolculuğuna kestim son biletimi. Birkaç anının ağırlığını taşıyan boş bir valiz ve yarım kalmış düşlerden başka hiçbir şey alamadım yanıma. Sorularım cevapsızlığın kıyısında savrulurken, adımlarım seni arayan bir gölge gibi durmadan yön değiştirdi. Meğer mutluluk, bana uğrayıp geçmek için varmış. Çünkü senin gözlerin, gerçeği olmayan bir umudun en güzel suretiydi. Sevilmenin sıcaklığını hiç tanımamış olsalar da, ben o gözlerde kendime ait bir dünya olduğuna inanmıştım. Şimdi ise o dünyanın küllerinde, yalnızca sana duyduğum inancın sessiz yankısı dolaşıyor.