Yine kısaca ve sadece okuyup fikrimi paylaşmak adına bir inceleme yazdım bugün. Öncelikle kitabı bana hediye eden canım arkadaşım 
Murat Ç teşekkür ederim. Sadece bir kitap değil bir hayat göndermiş bana.
İkinci Dünya Savaşı döneminde 1944 Mayısında Naziler, Macaristan’ın da onayı ile Sighet’in Yahudi cemaatini Auschwitz - Birkenau toplama kampına sürer.
Wiesel de ailesi ile birlikte buraya gönderilenler arasındadır. Sol koluna yapılan A-7713 numaralı dövme sonrası artık adı ile değil bu şekilde anılmaya başlanır O. 16 yaşında başladığı yolculuğunda ona babası Shlomo eşlik eder. 8 ay birçok işte çalışır, aç kalır, şiddeti ve insanlık suçlarını görür.
Ve 1944 sonlarında Buchenwald Toplama Kampı'na nakledilir. Binlerce insanla birlikte ölümü bekler Wiesel. Annesi Sarah ile en küçük kız kardeşi Tzipora Holokost'ta hayatını kaybeder, babası ise yaptıkları zorunlu yürüyüş sonrası dizanteri ve açlıktan ölür. Hayatta tek başına kalmıştır artık. Kaderine razı gelmişken 11 Nisan 1945'de Buchenwald Kampı Amerikalılar tarafından ele geçirilir. Wiesel de bu şekilde kavuşur özgürlüğüne.
Ancak özgürlük sadece bedenin özgürlüğüdür. Ruhu orada, kamplarda kalmıştır yazarın. Yakılan bebekler, kurşuna dizilen, açıklıktan ölen, dayak yiyen insanlar görmüştür. Babasını, annesini ve kardeşini bu kamplarda kaybetmiştir. Yerleştirildiği yetimhanede, kendi gibi hayatta kalmayı başaran iki kız kardeşi ile karşılaşsa da kaybettiği şey saflığı çocukluğudur.
Bu kitabı delirmemek için yazdım der önsözde Wiesel. Elde değil delirmemek. Bizler okurken böylesine korkuyorsak yaşayanlar neler hissetmiştir? Ya da hissetmişler midir bir şey? Ailesini nasıl aramıştır insanlar, bir süre önce yanyana oturup sohbet ettikleri yemek yedikleri kişileri dayak yerken görmenin acısına nasıl katlanmıştır onlar? Kurtarılmayı beklemenin nasıl bir his olduğunu, ölümü bir bacadan çıkan duman ile kavramanın ne denli korkunç olduğunu bilmek nasıl bir duygudur?
İşte onlarca soruya Wiesel de cevap verememiştir uzun süre. Yaşadıklarını yazmaya ancak 1952'de ikna olmuştur ve 1958'de yayımlanmıştır Gece.
Yazar yıllar sonra 1986'da Nobel Barış Ödülü de almıştır. Savaşı bir insanın, o günleri yaşayan bir insanın ağzından okumak isteyen herkese tavsiye ediyorum.
Murat Ç teşekkür ederim. Sadece bir kitap değil bir hayat göndermiş bana.
İkinci Dünya Savaşı döneminde 1944 Mayısında Naziler, Macaristan’ın da onayı ile Sighet’in Yahudi cemaatini Auschwitz - Birkenau toplama kampına sürer.
Wiesel de ailesi ile birlikte buraya gönderilenler arasındadır. Sol koluna yapılan A-7713 numaralı dövme sonrası artık adı ile değil bu şekilde anılmaya başlanır O. 16 yaşında başladığı yolculuğunda ona babası Shlomo eşlik eder. 8 ay birçok işte çalışır, aç kalır, şiddeti ve insanlık suçlarını görür.
Ve 1944 sonlarında Buchenwald Toplama Kampı'na nakledilir. Binlerce insanla birlikte ölümü bekler Wiesel. Annesi Sarah ile en küçük kız kardeşi Tzipora Holokost'ta hayatını kaybeder, babası ise yaptıkları zorunlu yürüyüş sonrası dizanteri ve açlıktan ölür. Hayatta tek başına kalmıştır artık. Kaderine razı gelmişken 11 Nisan 1945'de Buchenwald Kampı Amerikalılar tarafından ele geçirilir. Wiesel de bu şekilde kavuşur özgürlüğüne.
Ancak özgürlük sadece bedenin özgürlüğüdür. Ruhu orada, kamplarda kalmıştır yazarın. Yakılan bebekler, kurşuna dizilen, açıklıktan ölen, dayak yiyen insanlar görmüştür. Babasını, annesini ve kardeşini bu kamplarda kaybetmiştir. Yerleştirildiği yetimhanede, kendi gibi hayatta kalmayı başaran iki kız kardeşi ile karşılaşsa da kaybettiği şey saflığı çocukluğudur.
Bu kitabı delirmemek için yazdım der önsözde Wiesel. Elde değil delirmemek. Bizler okurken böylesine korkuyorsak yaşayanlar neler hissetmiştir? Ya da hissetmişler midir bir şey? Ailesini nasıl aramıştır insanlar, bir süre önce yanyana oturup sohbet ettikleri yemek yedikleri kişileri dayak yerken görmenin acısına nasıl katlanmıştır onlar? Kurtarılmayı beklemenin nasıl bir his olduğunu, ölümü bir bacadan çıkan duman ile kavramanın ne denli korkunç olduğunu bilmek nasıl bir duygudur?
İşte onlarca soruya Wiesel de cevap verememiştir uzun süre. Yaşadıklarını yazmaya ancak 1952'de ikna olmuştur ve 1958'de yayımlanmıştır Gece.
Yazar yıllar sonra 1986'da Nobel Barış Ödülü de almıştır. Savaşı bir insanın, o günleri yaşayan bir insanın ağzından okumak isteyen herkese tavsiye ediyorum.
··
1 +1'leme
·2.797 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.