Bir Livaneli klasiği daha.
Müslüman olan Hüseyin ile Ezidi olan Meleknaz’ın hikayesi anlatılıyor. Bütün yaşananlar Hüseyin’in çocukluk arkadaşı İbrahim tarafından aydınlatılıyor.
Harese nedir bilir misin? Develerin çölde çok sevdiği bir diken var. Deve dikeni yedikçe ağzı kanar. Tuzlu kanın tadı dikeninkiyle karışınca bu, devenin daha çok hoşuna gider. Kanadıkça yer, bir türlü kendi kanına doymaz... coğrafyamızda böyledir işte. Zülfü Livaneli kalemiyle Ortadoğu’nun karanlıklarına fener tutuyor.
Bizde bir türkü vardır. Karlı dağları aşamadım, ben yare ulaşamadım diye. Meleknaz’ın aşacağı dağın karlı olmasına gerek yok. O kar, insanın yüreğine yağmış ve bütün yolları kapamış.
Merhamet zulme merhem olmaz. Şifası bulunmayan nadir bir yaradır zulüm. İbrahim bütün samimiyetiyle, merhametiyle yaklaşsa da Meleknaz bir kere zulme uğramıştır insanoğlu tarafından.
Keyifli okumalar...