"bir insanın sürdürdüğü en acı dolu hayat" (ölüm mektubu)Edebiyat
Kim bu HEINRICH VON KLEIST?
- alman oyun, öykü yazarı ve şair.
Bu kadar mı? Bence hiç değil.
Önce 
Stefan Zweig 'in 
Kendileriyle Savaşanlar kitabında yer aldığı bölümü okudum. Fazla etkileyiciydi; yaşadığı hayat, içinde olduğu kasvetli ruh..
Hayatı boyunca her an yollardaydı, bir evi bir huzuru yoktu. Yurtsuzdu...
Sürekli kendiyle savaş içindeydi.
Kleist'in uçurumu içeridedir, Bu yüzden ondan kaçamaz. Kendi gölgesi gibi hep yanında taşır.
Onun hayatı hayat değil, sadece sona doğru bir kovalamacadır. Neredeyse hiçbir görüntüsü yoktur. Zweig ona 'Portresizin Portresi' der.
Eserlerinde;
Dostoyevski gibi o da uzun uzun hazırlıklara, ince ince örülmüş dolambaçlı yollara, dehlizlere ihtiyaç duyar.
"Harika bir ölüm" hayali kuruyordu. Beraber ölmek için, bir uçurum yoldaşı bulmak için sürekli bir sevgili aradı, sonunda buldu da...
1811 yilinda henuz 34 yasinda iken intihar etti, değeri her sanatçıda olduğu gibi öldükten sonra anlaşıldı.
Stefan Zweig, Kleist için şöyle demiş: alman edebiyatında onun öyküleri kadar gözlemci,donuk ama o oranda da ustaca bir maddecilik sergilenmemiştir.duyduğu gerilim ve acı karşısında okurun dudaklarını ısırdığını görebiliriz.
AMPHİTRİYON kitabına gelirsek, Moliére'den esinlenerek yazılmış. Konusu olarak fazla ilginçti.
Batı edebiyatında ilk defa işlendiği söylenilen, aldatılan bir erkek hikayesi...
Hem güldüren hemde düşündüren trajikomik bir tiyatroydu, keyifle okuduğum ve çok sevdiğim bir kitap oldu.
Son olarak Kleist'in bir sözüyle bitirmek istiyorum:
"İnsan gözlerinin başardığı en yüksek şeyi
yaptım ben. imkansızı denedim.
her şeyimi şansa bıraktım.
sonucu belirleyen zar, duruyor, duruyor
anlamıyorum bunu- ve kaybettiğimi."
✿✿✿
Stefan Zweig 'in Kendileriyle Savaşanlar kitabında yer aldığı bölümü okudum. Fazla etkileyiciydi; yaşadığı hayat, içinde olduğu kasvetli ruh..
Hayatı boyunca her an yollardaydı, bir evi bir huzuru yoktu. Yurtsuzdu...
Sürekli kendiyle savaş içindeydi.
Kleist'in uçurumu içeridedir, Bu yüzden ondan kaçamaz. Kendi gölgesi gibi hep yanında taşır.
Onun hayatı hayat değil, sadece sona doğru bir kovalamacadır. Neredeyse hiçbir görüntüsü yoktur. Zweig ona 'Portresizin Portresi' der.
Eserlerinde;
Dostoyevski gibi o da uzun uzun hazırlıklara, ince ince örülmüş dolambaçlı yollara, dehlizlere ihtiyaç duyar.
"Harika bir ölüm" hayali kuruyordu. Beraber ölmek için, bir uçurum yoldaşı bulmak için sürekli bir sevgili aradı, sonunda buldu da...
1811 yilinda henuz 34 yasinda iken intihar etti, değeri her sanatçıda olduğu gibi öldükten sonra anlaşıldı.
Stefan Zweig, Kleist için şöyle demiş: alman edebiyatında onun öyküleri kadar gözlemci,donuk ama o oranda da ustaca bir maddecilik sergilenmemiştir.duyduğu gerilim ve acı karşısında okurun dudaklarını ısırdığını görebiliriz.
AMPHİTRİYON kitabına gelirsek, Moliére'den esinlenerek yazılmış. Konusu olarak fazla ilginçti.
Batı edebiyatında ilk defa işlendiği söylenilen, aldatılan bir erkek hikayesi...
Hem güldüren hemde düşündüren trajikomik bir tiyatroydu, keyifle okuduğum ve çok sevdiğim bir kitap oldu.
Son olarak Kleist'in bir sözüyle bitirmek istiyorum:
"İnsan gözlerinin başardığı en yüksek şeyi
yaptım ben. imkansızı denedim.
her şeyimi şansa bıraktım.
sonucu belirleyen zar, duruyor, duruyor
anlamıyorum bunu- ve kaybettiğimi."
✿✿✿··
1.822 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
