Dur! Ve Hiç Kıpırdama ki...
(......)
Aman, dur! ve hiç kıpırdama ki,
Kusursuzluğunda başlar belki
Kalbi ulaştıran yol, Allah’a.
Sonsuzsun bu ak güzelliğinle!
Ölüp ölüp de her an sevginle
Dirilmek... bir, bir daha, bir daha...
··
95 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
”Ey kalpleri evirip çeviren, kalbimi dininde sebat ettir”. ( #173066928 )
.
İnsan ne kadar da (en azından kendi kalbinde ve kafasında) oraya buraya hareket eden bir varlık… Kaymak…Sanırım en çok ihtiyaç duyduğumuz nitelik düşünce, duygu ve eylemde denge, sabitlik, tutarlılık, uyum vs.
Diye düşündüm, düşünüyorum…
Birlikte okunabilecek bir alıntı:
“Her felaketin iki ilacı vardır: zaman ve sessizlik.”
( 
Monte Cristo Kontu ; 
Alexandre Dumas )
.
Monte Cristo Kontu ; Alexandre Dumas )
.İzlediğim bir filmden bir replik hatırlıyorum. Tehlike anında birinin diğerine söylediği bir sözdü:
“Yapman gereken şey, hiçbir şey YAPMAMAK!”
İlla tehlikeli bir an olması gerekmiyor ama bazen extra hareketlere girmemek ve dışarısına taşmadan sınırlar içerisinde kalıp hareket etmek gerekiyor. Bu, insana bir tür kusursuzluk da yüklüyor ya da kusursuzluğuyla temasına imkan veriyor insanın. Belki de şiirde geçen “Aman, dur! ve hiç kıpırdama ki” dizesiyle böyle bir şey/gereklilik kastediliyordur. Tabii bu kıpırdamamak, hareket etmemek sadece fiziksel bir kıpırdanmama değil, kalbin ve kafanın sabit kalmasını da içine alan bir kıpırdanmama, dışarı taşmamadır.
.