Allâh-û Teâlâ şöyle buyuruyor:
“Ey Muhammed! Yemin olsun ki, eğer sen onlara: “Gökleri ve yeri kim yarattı?” diye sorsan elbette: “Allâh yarattı” derler. Sen onlara şöyle de: “Söyleyin bakalım eğer Allâh bana herhangi bir zarar vermek istese, sizin Allâh’ı bırakıp da taptıklarınız O’nun bu zararını giderebilirler mi? Yahut bana bir rahmet dilese O’nun bu rahmetini durdurabilirler mi? De ki: “Bana Allâh yeter. Güvenenler sadece O’na güvensinler.” (Zümer: 38)
Allâh-û Teâlâ göklerin ve yerin yaratıcısı, yegâne kudret ve kuvvet sahibidir. Kullarına bir fayda vermek istediğinde ona engel olabilecek veya bir zarar vermek istediğinde o zararı defedebilecek hiçbir şey, güç ve kudret yoktur. Her şey O’ nun elindedir. Dilediğini dilediği kimseye verir. Dilediğini de dilediği kimseden alır.
Bu mesele zihinlerde yerleştikten sonra, Müslümanların artık kimseden korkmasına ve kimseden bir şey ummasına gerek yoktur.
Allâh’a bu şekilde imân eden kimse ne sarsılır ne korkar ne de bir kimse onu yolundan çevirebilir...
Bu hakikat mü’minin kalbine yerleşirse, artık onun imanı kemale ermiş demektir. O, sadece Rabbine güvenir ve O’na tevekkül eder.
Kim bir melekten, rasûlden veya Allâh’a yakın olduğunu zannettiği bir ölüden menfaat sağlamak veya kendisinden bir zararı defetmek için yardım ister veya onu yardıma çağırır ya da kendisine fayda verebileceğine inanırsa büyük ŞİRK işlemiş olur.