HERKES KENDİ KUZEY'İNİ ARAR
Kuzey, muhteşem bir ilk roman örneği; okuyucusunu gerçek anlamda büyülemeyi başaran bir kitap.
Burhan Sönmez’den okuduğum dördüncü roman ve bir kere daha kendisine hayranlık duydum. Kuzey’in yazarın ilk romanı olması da beni ayrıca etkiledi; bir ilk roman için bu kadarı fazla dedirtti; bugüne kadar sen neredeydin Burhan Sönmez dedirtti.
Kitabın başında bizi baba-oğul ilişkisi karşılıyor. İnsan babasının kaderini mi yaşıyor? Ya da insan babasından ne kadar kaçarsa kaçsın bir yerden sonra onun gibi olma yolunda mı ilerliyor? Bu durumda Aslem ne kadar babaysa, Rinda o kadar oğuldur. Rinda babasının kuzeyde neler yaşadığını ve başına neler geldiğini öğrenmek için kuzeye doğru bir yola çıkıyor.
Her insan kendi kuzeyini mi arar bu dünya da? Burhan Sönmez insanın varoluşsal sorununa değiniyor Rinda’nın bu yolculuğunda. Nitekim yol öğretendir, yolcu öğrenen. Bir insan bir yola girdiyse, hiçbir zaman başlangıçta bıraktığı kendisi olmayacaktır. Bu yol süresince hikayeler ve olaylarla genişleyerek büyüyecektir. Rinda da bu yolda büyür. Karşılaştığı insanlarla kurduğu etkileşimler onu farklı biri yapar.
Burhan Sönmez kitabın içinde katmanlar oluşturarak hikaye içinde hikaye bize sunuyor. Bin Bir Gece Masalları tadında ilerleyen bu hikayeler birbirinden bağımsız değillerdir; bir hikaye başka bir hikayeyi oluştururken, başka hikayenin sonu ise yeni bir hikayenin doğmasına sebep oluyor. Bir edebi şölen niteliğinde geçen hikayeler ve Rinda’nın babası Aslem’in izini sürerken yaşadıkları.
Yaşananlar rüya mı yoksa gerçek mi? Yoksa tüm bu yaşananlar rüya içinde bir rüya mı? Uyku nerede başlar, uyanıklık nerede biter? Tüm bu soruları kahramanlarının diyaloglarıyla o kadar ustaca okurlarına açıklıyor ki Burhan Sönmez’in kaleminin gücünü hem anlıyor hem de bu güce hayran oluyoruz. Labirent, Masumlar, İstanbul İstanbul romanlarında da değindiği rüya ve gerçeklik kavramları, Kuzey romanında da karşımıza çıkıyor. Daha doğrusu Burhan Sönmez’in kitaplarını yazılış sırasına göre okuduğumuzda rüya, gerçeklik, varoluşluk, aşk, işkence, din kavramlarının tüm romanlarında yer edindiğini, yazarın bu konuları ne kadar ustaca işlediğini görebiliriz.
“Kim olduğumu değil, kim olmadığımı görmekten korktum,” diyor kitapta. Sanırım her insanın korkması gereken bir durum.
Bu kadar katmanlı ve harika bir dille yazılmış bir romanın çok fazla okunmamış olması üzücü bir durum. Ülke de onca ödül dağıtılıp bu kitabın almamış olması da üzücü bir durum. Nedense edebiyatımızda bu konularda alçakça bir durum söz konusu; hak edilene hak edilen verilmiyor; liyakat burayı bile kuşatabiliyormuş.
Hiç tartışmasız Burhan Sönmez günümüz romancılarının en iyilerinden biri bana göre. En son Pen International’in başkanı olması ayrıca gurur verici bir durum oldu.
Kuzey romanı için söylenecek çok şey var ama ne söylense de sanki bu roman için eksik kalacak gibi. İstanbul İstanbul’u okurken de bu kadar etkilenmiştim. Okumayı düşünüyorsanız, düşünmeyin okuyun.
··
2.056 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kaleminize sağlık, çok keyifli bir inceleme olmuş. Ben de çok seviyorum Burhan Sönmezi'i, ve daha nice nice eserler vermesini diyorum.
