Belki spoi içeriyordur.Edebiyat
Muhterem Üstad'ım
Ezdin, yıktın, yaktın bizi. Küllerimiz savruluyor. İçinden geçiyorsun.
Bu nasıl bir fikir çilesidir ki ürpertisini atmış beş sene sonra domur domur zihnimizin tıkanık yollarında duyumsuyoruz?
Ne desem eksik kalacak.
Ne söylesem mübalağa ediyor sanılacağım. Belki de kimse okumaz. Kendi kendime kıvranıyorum şuracıkta.
Esere başlamadan önce bir açıklaması var Üstad'ın. Diyor ki: "Bu eserimi, bugüne kadar vücuda getirdiğim eserler içinde en bağlı olduğum eser biliyor ve öylece bildirmek istiyorum."
Husrev Necip Fazıl'dan başkaca biri değil. Delilik ile dehâ olma arasındaki ince çizgide cinnetvâri bir çile çekiyor. Öyle hassas bir çizgide tasvirliyor ki her şeyi, kimse ona deli diyemez. Ve öyle delicesine anlatıyor ki yarasını, kimse dehâsından bahsetmeye kalkışmaz.
Burhan Toprak'ın tabiriyle eli yakacak, onu tutan eli ateş tutmuşa döndürecek eser..
"Yaratmak Allah'a mahsustur." İşte kâtibin iliklerine kadar hissettiği hakikat.
(Bir adam yaratmak...)
(Ben tırmanmak istediğim kayadan düştüm. Meğer çok ileriye gitmişim. Yasak ülkelere girmişim. Gözü kör, yürürken, bir çiyan yuvasına basar gibi bâzı sırların üstüne bastım. Onlar gâibler âleminin bekçileriydi. Ürktüler ve beni çarptılar. Yaratıcı neymiş, yaratmağa kalkışarak tanıdım. Yalancı ilâh doğrusunu tanıdı. Gölge artist öz sanatkârı tanıdı. Ben şimdi, şu anda tanıyorum Allah'ı. İlminin, sanatının karşısında aklımı veriyorum. Aklım bir cephane deposu gibi patlıyor, kül oluyor. Bekle az kaldı.)
İşte yazarın karşısında yok olurcasına eridiği, "beynim kanıyor" dediği vardan da öte varlık: Allah...
Bütün bunların yanı sıra çok ince ve hasaas motiflerle, artık sadece bir kavram olan 'dostluk' sanatına mürekkebinden damlatıyor yazar. İtinayla serpiştirilmiş birkaç cümleyle bize bu ulvî duygudan mahzunca tattırıyor.
( HUSREV - Çıldırmak üzereyim Mansur! Elimi tut, bana dünyada, evimde ve senin yanında olduğumu ihtâr et! )
Buhranı yaşayan Husrev olmasına rağmen, Ulviye Hanım, yani annesi, ondan çok acı çekiyor sanki. Husrev içime işlese de Ulviye Hanım'a karşı uyandırılmış olan merhamet duygusu onu baskıladı. Çünkü anne yüreği. Çünküsü yok.
Ulviye Hanım'ın yanı sıra Mansur da Husrev'in yaşadıklarından beri değil. Çünkü onlar Dost. Bunun aykırısı düşünülebilir mi?
Ben kitabı okurken kendimi bir kavganın ortasında buldum. Kavgaya dahil değilim. Dışarıdan bir göz olarak izliyorum. Ama bu öyle bir kavga ki izleyen izlemekte olduğunu unutmuş. Zihni sadece akışı takip edebilmekle meşgul.
Tek kelimeyle özetleyecek olursam; güzeldi...
·
410 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
