Ne kadar küçük şeylere ağlardık;
bir tutam saç, bir oyuncak araba, bir bebek..
Şimdi büyüdük..
Çok büyük olaylar bile ağlatamıyor bizleri;
ölümler, iflaslar, savaşlar..
Şimdi daha mı güçlüyüz,
yoksa daha mı alışkın?
Hayatı öğrenmek,
alışmak mı acaba?..
Bir tutam saç.. hüngür hüngür ağladığımı bilirim. Dedem çok üzülmüştü ağlamama yine uzar diyip beni teskin etmeye çalışıyordu. Sonrasında her gördüğünde 'bak uzamış epey' der dururdu. Canım dedem 😌
Ama alıştık galiba ne yazık ki 😕