Ne zaman, kimseyle konuşmaz olduk biz. Ağzımızdan çıkacak her sözcüğü tartmaktan yorulduk. Konuşmadan yaşamaya başladık şehirlerde. Bir kaçış yetmedi, yetmeyecekti. Uzağın da uzağı vardı gidilecek. Ta diplere, en dibe vurma haliydi bizi bulan. Çok uzaktayken kimsenin sesini duymayıp rahat ediyorduk. Kaygılarımız vardı bizim. Solucanımsı, kımıltılı, kıpır kıpır. Durduğu yerde duramıyor, eşeliyor zihni, toprakmış gibi. Her gün çıkıyor karşımıza. Bazen yağmurda çıkmış, ezilmiş, vıcık vıcık, karnı deşilmiş, yarısı yapışmış asfalta. Bazen güneşte kurumuş, toza bulanmış, kıvrılmış bir şey. Sadece sorularımız var her gün birbirimize soramadığımız. Bezmiş, vazgeçmiş, küsmüş hallerimizle doğru yanıtları bir türlü bulamadığımız sorular. Ne olacağız biz böyle?
Uzun zaman olmuş Radyo 7 dinlemeyeli.. fakat sanat müziği esintilerini pek sevemedim. Gölge'ye geçebilir miyiz artık :)) (kadim Radyo 7 dinleyicileri bilir Gölge'yi )