Δες Τινα: "İlaç Kutusundaki Simülasyon": İlaç Kutusundaki Simülasyon Mekanik bir hızda uçuyor, rüzgarı tüm bedenimde hissediyordum. Kanatlarımın açılıp kapanma hızına eşitleniyordu, gözlerimle yeryüzünü baştan sona süzmem. Üzerinden geçtiğim; tarlalar, binalar, ormanlar ve daha nice bakışımdan nasibini alan devasa alanlar, küçülüyordu gözümde giderek. Özgürlüğümün tadını çıkarmak isterken dikkatimi bir uçurumun üzerinde yürüyen çıplak bir kadın çekti. Boynuna bir ilmek bağlamış, onun ipini de gökyüzüne uzatmıştı. Kadının etrafında dönmeye başladım, kanatlarım hızla çarptıkça, nefesim sıklaşıyordu. Kadın beni görmüyor fakat ben kadının zihninde anılarından anılarına koşuyordum. Değersizlik, aşağılama, taciz, değersizlik, yok sayma, fiziksel şiddet, ötekileştirme, değersizlik, psikolojik şiddet, cinsel şiddet, baskı altına alma, değersizlik, sevilmeme, saygı görmeme, hırpalanma, etiketleme, nesneleştirilme, değersizlik, tecavüz. Anılar yüreğimi sıkıştırıyor, çırpınışlarım fayda vermiyordu. Kanatlarım ağırlaşırken kadının uçuruma doğru hızla koştuğunu fark ettim. Tam kendini bıraktığı anda onu boğazındaki ilmekten yakalamaya çalıştım, direndi, istemedi. Vazgeçmişti, nihai tek hedefine gidiyordu, beni göğsümden tutarak kendinden uzaklaştırdı, o düşerken bir tur daha döndüm etrafında.. Yakalamak için ardından son hız uçarken, kalbim vücudumla savaşa girmişti çoktan. Kanatlarımı hissetmiyor, artık nefesimi kontrol edemiyordum. O uzaklaştı ben yakınlaştım, kalbim onu ölüme iten tüm anılara öyle öfke doluydu ki az önceki özgürlük düşüncesi bir yanılsama gibi çöküyordu içime, içimdeki çarptı çarptı çarptı.. En sonunda göğsümü yırtarak kadının üzerine düşmeye başladı, yüreğim beni terk ederken kanatlarım mekanik hareketine son verdi. Spinoza’nın özgürlük ideali taşıyan taşıydım ben belki de, havaya atılmıştım ve düşerken de ben bunu kendim...

İlaç Kutusundaki Simülasyon

Mekanik bir hızda uçuyor, rüzgarı tüm bedenimde hissediyordum. Kanatlarımın açılıp kapanma hızına eşitleniyordu, gözlerimle yeryüzünü baştan sona süzmem. Üzerinden geçtiğim; tarlalar, binalar, ormanlar ve daha nice bakışımdan nasibini alan devasa alanlar, küçülüyordu gözümde giderek. Özgürlüğümün tadını çıkarmak isterken dikkatimi bir uçurumun üzerinde yürüyen çıplak bir kadın çekti. Boynuna bir ilmek bağlamış, onun ipini de gökyüzüne uzatmıştı. Kadının etrafında dönmeye başladım, kanatlarım hızla çarptıkça, nefesim sıklaşıyordu. Kadın beni görmüyor fakat ben kadının zihninde anılarından anılarına koşuyordum. Değersizlik, aşağılama, taciz, değersizlik, yok sayma, fiziksel şiddet, ötekileştirme, değersizlik, psikolojik şiddet, cinsel şiddet, baskı altına alma, değersizlik, sevilmeme, saygı görmeme, hırpalanma, etiketleme, nesneleştirilme, değersizlik, tecavüz. Anılar yüreğimi sıkıştırıyor, çırpınışlarım fayda vermiyordu. Kanatlarım ağırlaşırken kadının uçuruma doğru hızla koştuğunu fark ettim. Tam kendini bıraktığı anda onu boğazındaki ilmekten yakalamaya çalıştım, direndi, istemedi. Vazgeçmişti, nihai tek hedefine gidiyordu, beni göğsümden tutarak kendinden uzaklaştırdı, o düşerken bir tur daha döndüm etrafında.. Yakalamak için ardından son hız uçarken, kalbim vücudumla savaşa girmişti çoktan. Kanatlarımı hissetmiyor, artık nefesimi kontrol edemiyordum. O uzaklaştı ben yakınlaştım, kalbim onu ölüme iten tüm anılara öyle öfke doluydu ki az önceki özgürlük düşüncesi bir yanılsama gibi çöküyordu içime, içimdeki çarptı çarptı çarptı.. En sonunda göğsümü yırtarak kadının üzerine düşmeye başladı, yüreğim beni terk ederken kanatlarım mekanik hareketine son verdi. Spinoza’nın özgürlük ideali taşıyan taşıydım ben belki de, havaya atılmıştım ve düşerken de ben bunu kendim seçtim sanmıştım. Yataktan nefes nefese uyandım; terlemiş, yorulmuş bir halde çekmeceye uzandım. Sakinleştiriciden bir tane almak için kapağını açtım, manzara beni şaşırtmadı; içi aynı göğsüm gibi boştu. Ayaklarımı sürüyerek elimdeki boş ilaç kutusuyla aynaya doğru ilerledim. Gerçekliğimden saçma bir şekilde emin olma kaygısı içerisinde gezinerek; boynumda son teşebbüsümden kalan kesiğe dokunup her sabahki kararımı yeniden sorguladım; yaşamaya değer miydi sahi? Hayatı yaşamak için sakin kalmaya ihtiyacım varken, uykularımda özgür olamadığı ve dayanamadığı için yüreği patlayan o kuşa dönüyordum. Hangisi daha çok canımı yakıyordu, bu simülasyon ne kadar daha tekrar edecekti? Kafamı hızlıca sağa sola salladım, Allah’ın cezası cevabı bilmiyordum, bilmeye cesaret edemiyordum. Sakinleştiricinin üzerinde yazan yazıya çarptı gözüm, “Çocukların ulaşamayacağı bir yerde muhafaza edin.” Gülümsedim, öfkem içimde birikirken yaşamak için bir kutu daha almaya karar verdim. Bir kutu daha diye düşündüm; maskeleşen dünyaya, duyarsızlaşmak için.. Bir minik hap daha…

1000Kitap

··

9bin Gösterim

13 Yorum

Lütfen giriş yapınız.