Eser miktarda spoyler içerebilir...
Emre Timur'un önceki romanlarından biraz daha farklı bir roman 
Çürüme. Önceki romanlardaki karakterler daha ılımlı, daha idealize iken, Çürüme'de karakterler ambalaj ve maskelerinden sıyrılmış; herhangi bir normalizasyon, gerekçelendirme işlemine tabi tutulmamışlar. Ne savunulmuşlar ne de şeytanlaştırılmışlar.
Bilinç akışı yazım tekniğiyle yazılmış, psikoloji, felsefe ve yer yer de mistik unsurların harmanlandığı sert bir yeraltı edebiyatı örneği sergileniyor Çürüme'de.
Romanda, bölümler 1'inci entropi, 2'nci entropi, 3'üncü entropi şeklinde isimlendirilmiş. Bireylerin yaşadığı kaotik ve travmatik olayların aslında zaman düzleminde hayatın ne iyi ne de kötü, aslında kendi olağan akışı içindeki önlenemez, tersinemez birer yansıması şeklinde aktarılmasıyla bu isimlendirme biçimini nedense ilintilendirdim kendi düşünce koridorlarımda. Entropiler yani romanın bölümleri arasında zaman ve mekan açısından ileri-geri sıçramalar ise 
Julio Cortazar tarafından yazılmış olan ve bölümlerin farklı kombinasyonlarla okunduğunda, örüntülenme ve sonuç açısından üç ayrı roman içeren "
Seksek" adlı eseri çağrıştırdı.
Yazarın okumuş olduğum diğer romanlarında da buhranlar, iç hezeyanlar, arayışlar, yıkılışlar, dirilişler, inanışlar, inanmayışlar belki vardı ama onlarda yazar çözümlemeyi iyiliğin, iyimserliğin teselli edici felsefesiyle yapıyordu. Yani kurguda yer alan felsefenin bir tesellisi vardı. Bu eserin belki de en büyük farkı karamsarlığın, yılmışlığın, tükenmişliğin, dibe kadar savrulmanın, kabullenişin felsefesinin baskın olması ve karakterlerin ahlâk, mizaç, huy yönünden tüm zaaflarıyla, tüm hoyratlıklarıyla, tüm kabalığıyla, iç dünyalarındaki tüm çelişkileriyle okura sunulması.
Romanın okura aktardığı mesajlar ve semboller benim bu okuma deneyimimde edindiğim izlenimlere göre şöyle listelenebilir:
- Romanın baş karakteri Öncü'nün şahsında, ilk başta gayet yolunda ve mutlu giden bir hayatın elim bir kaza sonrasında nereden nereye savrulabileceği,
- İnsanların nasıl kriminalize olduğu,
- Kendini jiletleyen birinin psikolojisi ve gerekçesi ("düşünüyorum öyleyse varım" yerine "acı çekiyorum öyleyse varım" diyalektiği),
- Başkalarını ahlâk, huy, vb. yönünden yargılamanın, sınanılmayan imtihan hakkında ahkâm kesmenin ötesine geçmeyeceği,
- Ailenin kişilerin geleceğe dair tercihlerinde, savrulmalarında veya başarılarında tek belirleyici olmasa da, oldukça önemli olduğu,
- Metinde isimleri yer almamakla birlikte, düşünsel ve sanatsal açıdan yazar üzerinde iz bırakmış olan
- Kişinin kendini gerçekleştirmesi için hayata geçirmesi gereken dört terk (tasavvufta geçtikleri şekliyle dünyayı terk, ukbayı [ahirete dair mükafat düşüncesini] terk, kendini terk, terki terk)
Yazar, önsözde ifade ettiği gibi, okurun huzurunu kaçırmak adına oldukça sürükleyici bir kurguya imza atmış. Ama ne huzur kaçırmak! Çürüme'yi okuyan her okurun artık kendine karşı daha sorgulayıcı, daha acımasız ve daha az savunucu olacağı; zihinlerindeki adalet, ahlâk,namus, dürüstlük algılarını yeniden gözden geçireceği; inancında veya inanmayışında ne kadar tutarlı olduğunun kendi iç muhasebesini yapacağı ve toplum-birey ilişkisinin ne kadar sağlıklı olduğunu yeniden değerlendireceği kanaatindeyim.
Keyifli okumalar, kendi hayatınıza güzel ve anlamlı dokunuşlar yapmanızı dilerim.
* * *
NOT: Profilimden esere ait alıntıları bulabilirsiniz (Zamanım elverirse aşağıya linklerini bırakarak incelemeyi güncelleyeceğim)
Emre Timur'un önceki romanlarından biraz daha farklı bir roman Çürüme. Önceki romanlardaki karakterler daha ılımlı, daha idealize iken, Çürüme'de karakterler ambalaj ve maskelerinden sıyrılmış; herhangi bir normalizasyon, gerekçelendirme işlemine tabi tutulmamışlar. Ne savunulmuşlar ne de şeytanlaştırılmışlar.
Bilinç akışı yazım tekniğiyle yazılmış, psikoloji, felsefe ve yer yer de mistik unsurların harmanlandığı sert bir yeraltı edebiyatı örneği sergileniyor Çürüme'de.
Romanda, bölümler 1'inci entropi, 2'nci entropi, 3'üncü entropi şeklinde isimlendirilmiş. Bireylerin yaşadığı kaotik ve travmatik olayların aslında zaman düzleminde hayatın ne iyi ne de kötü, aslında kendi olağan akışı içindeki önlenemez, tersinemez birer yansıması şeklinde aktarılmasıyla bu isimlendirme biçimini nedense ilintilendirdim kendi düşünce koridorlarımda. Entropiler yani romanın bölümleri arasında zaman ve mekan açısından ileri-geri sıçramalar ise Julio Cortazar tarafından yazılmış olan ve bölümlerin farklı kombinasyonlarla okunduğunda, örüntülenme ve sonuç açısından üç ayrı roman içeren "Seksek" adlı eseri çağrıştırdı.
Yazarın okumuş olduğum diğer romanlarında da buhranlar, iç hezeyanlar, arayışlar, yıkılışlar, dirilişler, inanışlar, inanmayışlar belki vardı ama onlarda yazar çözümlemeyi iyiliğin, iyimserliğin teselli edici felsefesiyle yapıyordu. Yani kurguda yer alan felsefenin bir tesellisi vardı. Bu eserin belki de en büyük farkı karamsarlığın, yılmışlığın, tükenmişliğin, dibe kadar savrulmanın, kabullenişin felsefesinin baskın olması ve karakterlerin ahlâk, mizaç, huy yönünden tüm zaaflarıyla, tüm hoyratlıklarıyla, tüm kabalığıyla, iç dünyalarındaki tüm çelişkileriyle okura sunulması.
Romanın okura aktardığı mesajlar ve semboller benim bu okuma deneyimimde edindiğim izlenimlere göre şöyle listelenebilir:
- Romanın baş karakteri Öncü'nün şahsında, ilk başta gayet yolunda ve mutlu giden bir hayatın elim bir kaza sonrasında nereden nereye savrulabileceği,
- İnsanların nasıl kriminalize olduğu,
- Kendini jiletleyen birinin psikolojisi ve gerekçesi ("düşünüyorum öyleyse varım" yerine "acı çekiyorum öyleyse varım" diyalektiği),
- Başkalarını ahlâk, huy, vb. yönünden yargılamanın, sınanılmayan imtihan hakkında ahkâm kesmenin ötesine geçmeyeceği,
- Ailenin kişilerin geleceğe dair tercihlerinde, savrulmalarında veya başarılarında tek belirleyici olmasa da, oldukça önemli olduğu,
- Metinde isimleri yer almamakla birlikte, düşünsel ve sanatsal açıdan yazar üzerinde iz bırakmış olan
- Kişinin kendini gerçekleştirmesi için hayata geçirmesi gereken dört terk (tasavvufta geçtikleri şekliyle dünyayı terk, ukbayı [ahirete dair mükafat düşüncesini] terk, kendini terk, terki terk)
Yazar, önsözde ifade ettiği gibi, okurun huzurunu kaçırmak adına oldukça sürükleyici bir kurguya imza atmış. Ama ne huzur kaçırmak! Çürüme'yi okuyan her okurun artık kendine karşı daha sorgulayıcı, daha acımasız ve daha az savunucu olacağı; zihinlerindeki adalet, ahlâk,namus, dürüstlük algılarını yeniden gözden geçireceği; inancında veya inanmayışında ne kadar tutarlı olduğunun kendi iç muhasebesini yapacağı ve toplum-birey ilişkisinin ne kadar sağlıklı olduğunu yeniden değerlendireceği kanaatindeyim.
Keyifli okumalar, kendi hayatınıza güzel ve anlamlı dokunuşlar yapmanızı dilerim.
* * *
NOT: Profilimden esere ait alıntıları bulabilirsiniz (Zamanım elverirse aşağıya linklerini bırakarak incelemeyi güncelleyeceğim)··
218 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.