Hiçbirimiz mükemmel değildik!
Trendeki Kız kitabı New York Times dergisinin "Çok Satanlar" bölümünde tam tamına çıktığı dönem 13 hafta zirvede kalmış ve 2015 yılının Goodreads'de en iyi kitabı seçilmiş polisiye, gerilim türünde bir romandır. Kitapta Rachel adlı baş karakterimiz her gün aynı trene binip aynı çifti hiç sıkılmadan izleyerek aslında hayatlarının bir seyircisi oluyor ancak bu çiftin başına gelen beklenmedik bir olay Rachel'ı bambaşka bir durumun ortasında bırakıyor.
Okumakta sürekli ertelediğim, popüler döneminde uzak durduğum bir kitaptı. Ancak çok sevdiğim tıbbi-gerilim alanında romanlarıyla beni kendine oldukça hayran bırakan 
Tess Gerritsen Trendeki Kız için "Elinizden bırakamayacaksınız. Kaçırılmamalı!" yorumunu okuduktan sonra daha fazla ertelemedim ve aniden okumaya karar verdim. Açıkçası ilk başlarda beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattığını söylemeliyim çünkü çok tekdüze, heyecanı olmayan bir gerilim-polisiye kitabı olduğunu düşündüm. Okuma devam edip ikinci yarısına geldiğimde ise elimden bırakamadım ve büyük bir heyecanla gizemlerin çözülmesini, sonuca bağlanmasını bekledim. O yüzden kitabı okuyacaklara tavsiyem biraz sabırlı olmaları gerektiği yönünde.
Kitabın baş karakteri Rachel olsa da aslında hikaye üç kadın tarafından okuyucuya aktarılıyor. Rachel-Anna ve Meghan. Bu üç kadının birbiri ile bağlantısından bahsetmeyeceğim ancak Anna seni hiç ama hiç sevmedim. Aşırı itici bulduğum kitap karakterleri arasında ilk beşe girersin o kadar! İlk yarısında psikolojik bir kitap gibi ilerleyen Trendeki Kız ikinci yarıda polisiye ve gizemi ince ince işleyerek okuru yakalıyor. Kitapta Rachel karakteri üzerinden aslında birçoğumuzun yaptığı çok insani bir davranış beni kitaba daha da çekti: Bilmediğimiz, gitmediğimiz ve tanımadığımız evlerin mutlu, huzurlu bir hayata sahip olduklarını düşünmemiz. Bunu bende özellikle yolculuklarım esnasında çok fazla yaparım ve oradaki insanların, ışığı yanan evlerin mutlu, huzurlu olduklarına inanmak isterim. Bir diğer sevdiğim nokta ise sonucun toz pembe bir Türk dizi klişesiyle bağlanmaması oldu. Gerçekçi, her şeyin hemen bir anda tamamen düzelemeyeceğini göstermesini sevdim.
Paula Hawkins okumaya devam edeceğim yazarlardan biri gibi gözüküyor. Polisiye-gerilim okumaya başlayacaklara ya da bu türü sevenlere rahatlıkla tavsiye edebilirim. Sadece biraz sabırlı olmaları gerektiğini düşünüyorum.Edebiyat
Trendeki Kız kitabı New York Times dergisinin "Çok Satanlar" bölümünde tam tamına çıktığı dönem 13 hafta zirvede kalmış ve 2015 yılının Goodreads'de en iyi kitabı seçilmiş polisiye, gerilim türünde bir romandır. Kitapta Rachel adlı baş karakterimiz her gün aynı trene binip aynı çifti hiç sıkılmadan izleyerek aslında hayatlarının bir seyircisi oluyor ancak bu çiftin başına gelen beklenmedik bir olay Rachel'ı bambaşka bir durumun ortasında bırakıyor.
Okumakta sürekli ertelediğim, popüler döneminde uzak durduğum bir kitaptı. Ancak çok sevdiğim tıbbi-gerilim alanında romanlarıyla beni kendine oldukça hayran bırakan Tess Gerritsen Trendeki Kız için "Elinizden bırakamayacaksınız. Kaçırılmamalı!" yorumunu okuduktan sonra daha fazla ertelemedim ve aniden okumaya karar verdim. Açıkçası ilk başlarda beni büyük bir hayal kırıklığına uğrattığını söylemeliyim çünkü çok tekdüze, heyecanı olmayan bir gerilim-polisiye kitabı olduğunu düşündüm. Okuma devam edip ikinci yarısına geldiğimde ise elimden bırakamadım ve büyük bir heyecanla gizemlerin çözülmesini, sonuca bağlanmasını bekledim. O yüzden kitabı okuyacaklara tavsiyem biraz sabırlı olmaları gerektiği yönünde.
Kitabın baş karakteri Rachel olsa da aslında hikaye üç kadın tarafından okuyucuya aktarılıyor. Rachel-Anna ve Meghan. Bu üç kadının birbiri ile bağlantısından bahsetmeyeceğim ancak Anna seni hiç ama hiç sevmedim. Aşırı itici bulduğum kitap karakterleri arasında ilk beşe girersin o kadar! İlk yarısında psikolojik bir kitap gibi ilerleyen Trendeki Kız ikinci yarıda polisiye ve gizemi ince ince işleyerek okuru yakalıyor. Kitapta Rachel karakteri üzerinden aslında birçoğumuzun yaptığı çok insani bir davranış beni kitaba daha da çekti: Bilmediğimiz, gitmediğimiz ve tanımadığımız evlerin mutlu, huzurlu bir hayata sahip olduklarını düşünmemiz. Bunu bende özellikle yolculuklarım esnasında çok fazla yaparım ve oradaki insanların, ışığı yanan evlerin mutlu, huzurlu olduklarına inanmak isterim. Bir diğer sevdiğim nokta ise sonucun toz pembe bir Türk dizi klişesiyle bağlanmaması oldu. Gerçekçi, her şeyin hemen bir anda tamamen düzelemeyeceğini göstermesini sevdim.
Paula Hawkins okumaya devam edeceğim yazarlardan biri gibi gözüküyor. Polisiye-gerilim okumaya başlayacaklara ya da bu türü sevenlere rahatlıkla tavsiye edebilirim. Sadece biraz sabırlı olmaları gerektiğini düşünüyorum.·
1.572 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.