DUL- JEAN-LOUIS FOURNIEREdebiyat
60’lı yaşlarındaki yazarımız Jean-Louis Fournier’nin yaklaşık 40 yılını birlikte geçirdiği eşi Sylvie Durepaire-Fournier’nin ölümünün ardından onsuz geçen günlerini anlattığı oldukça duygusal olan bu kitapta yazar, eşiyle olan anılarını, pişmanlıklarını, isyanlarını eşi olmadan bir hayat kurma çabasını okurla buluşturmaktadır. Yazarın kitapta sık sık yinelediği “her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım” bize hem yalnızlık korkusunu hem de kaybedilene duyulan özlemi ve iyileşme çabasını hissettirmektedir. Bir itiraf, içini boşaltma, rahatlama ve yas tutma kitabı olduğu hissedilen Dul, yazarın durumla başa çıkabilmesini kolaylaştırmak için en iyi bildiği işi yapmasına, yazmasına ve iyileşmesine yardımcı olduğu hissedilen bir eserdir.
"Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum, özellikle el çantanı gördüğümde. Eve her girdiğimde ve onu antredeki bir sandalyenin üstünde gördüğümde, senin evde olduğunu anlar, rahatlardım.
Artık çantan hep orada ama sen yoksun.”
(syf:61)
”Devamlı akan su durulduğunda serinliği özlenir, yanan ışık söndüğünde aydınlık özlenir ve insan karısını kaybettiğinde de onu ne kadar çok sevdiğini anlar. Anlayabilmek için en kötüsünün başa gelmesini beklemek ne acı. Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?”
(syf:90)
Jean-Louis Fournier 
Dul
Jean-Louis Fournier Dul·
107 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.