Antika TitanikEdebiyat
Antika mecazen tuhaf, acayip, norma karşı, geleneğe uymayan gibi manalara gelir Titanik ise bildiğimiz 1912 batan Titanik'in hem gerçek anlamıyla hem de sonunda batacak bir geminin yani hayatın sembolik bir ifadesidir. Ne kadar ihtişamlı olursan ol sonunda batacaksın.
“Hayat bir gemidir. Alabora olacağı kesin bir gemi.” - 
Friedrich Nietzsche
Kitabın konusu ve türü hakkında ne söylesek bilemiyorum. 
Murat Menteş abim ortaya karışık yapmış. Aşk desek, evet çoğu bunla geçiyor ama nasıl bir aşk: “antika” aşk. Aşk yarım bırakırken, polisiye desek ama adam öldüğünün farkında değil ki kendi cinayetini araştırsın. Absürd desek evet öyle ama diğer yanlarını nasıl görmezden geleceğiz? Varoluşçu, nihilist vb... şeylerde çok banal kalır. Postmodern desek kolaya kaçmış oluruz. İlla sınırlara hapsetmemize gerek yok bence
Nedense Murat Menteş’in kitapları bana Tarantino'yu anımsatıyor. Non-lineer şekilde ilerleyen Pulp Fiction a benzediğinden mi yoksa Tarantino karakterleri kadar bu kitaptaki karakterlerde kanlı etli olduğu için mi yoksa Tarantino filmleri gibi hızlı ve sanki maceraya atılıyoruz izlenimi verdiği için mi bilmiyorum.
“Akıntıya kürek çekerken rüzgara karşı işemek hayatın kuralıdır.”
Kitabın zeminini neye kurduğu zaten anlaşılmıyor ve onun üstüne de zengin bir kültürel bilgi ile donatılıyor. Her bölüm ilginç istatistikler var (Niye? Oda bambaşka bir hikaye), felsefi alt yapısı çok sağlam olsa gerek ki çok fazla alıntı ve hayat düşüncenizi sorgulatacak absürd biçimde söylenmiş söz sanatlarıyla dolu aforizmavari sözler var. Edebiyat ve şiirsellik zaten en üst seviyede, zaten adeta kitap şiirsel bir şekilde yazılmış, cümleler akıyor ardı ardına. Geniş bir müzik ağını da unutmayalım.
(Spoiler Alert!)
Olayların ilerden başlaması bir anda nereye düştüm ben der gibi kafa karışık bir şekilde kitaba başlıyoruz. Ne oluyor anlamıyoruz. Sonra yavaş yavaş dalıyoruz ama hep kafada soru işaretleriyle. Çünkü baş karakter nasıl hafızası silinip dünyaya yeniden gelmiş gibi ne olduğunu bilmeden her şeyin ortasına atılıyorsa seyircide ondan farksız değil.
Sonunda ortaya çıkıyor ki kahramanımızın refleksif olarak kendisini kurtarıp arka koltuktaki kızını komaya sokan araba kazası yaşadığını ve kendisinin de bundan sonra şizofren olduğu. Her gün kızını aradığında o yankılanma gibi çıkan sesi aslında kızının eski bir ses kaydı olmasını anlamanızla bu olay bir insanı ki şahsen beni derinden üzdü. Bir insanın zaten bu durumda delirmez ise normal değildir. Acaba tüm bunlar bir şizofrenin boş bir hikayesi midir bilmiyoruz ama öylede gözükmüyor. Kendisindeki bu alaycı tavırlar ve sürekli zevk peşine düşmesi derin bir depresyonun belirtileri olduğunu anlıyoruz. Depresyonu yaratıcılığını besliyor olsa gerek ki hayatımızda hiç rast gelmediğimiz sözler duyuyoruz. (Belki yazarda bu duruma ayak uydurup bunca yaratıcılığını sergilemiştir.)
Kitaptan 2 noktaya daha değinmem gerekirse, öncelikle insanın bu ölümsüzlük isteği ve bundan dolayı zenginlerin kendi bedenlerini yenilemesi. Şu anlık bilim kurgu gibi dursada gelecek zamanda böyle bir durumda nolucağını bilmiyoruz. Zengin insanların bu kitaptaki gibi ölmüş genç insanların bedenlerini satın alıp, beden değiştirebilirler bu yüzdende insan bedeninin ticareti yapılabilir. Bu gibi bir çok aklımıza gelebilecek olası etik problemler üzerine düşünmeye itiyor. Hele yedi ölümcül günahın bu kadar yaygınlaştığı dönemde etik’e verilen değerinde azalmasıyla büyük sıkıntılar çıkabileceği kanısındayım. Diğer bir nokta ise ana karakterimizin uç bir ateist olmasına nazaran gene de dine olan yönelimi ve aslında ona karşı hoş bakışı. Herkes duaları sıkıntılarını direk dile getirirken o duasında bile bir tartışma içerisinde. Tanrıyla böyle konuşanı hiç görmedim çok ilgincime gitti.
“Yüce Mevla… Malum-u aliniz… bilimsel sistemlerde… teori, metot ve nedensellik… inanç sistemlerinde ise… anlatı, görenek ve ereksellik esastır…”
Farklı bir roman ve yaratıcı bir şeyler görmek isteyen herkese tavsiye edilir.
Friedrich Nietzsche
Kitabın konusu ve türü hakkında ne söylesek bilemiyorum. Murat Menteş abim ortaya karışık yapmış. Aşk desek, evet çoğu bunla geçiyor ama nasıl bir aşk: “antika” aşk. Aşk yarım bırakırken, polisiye desek ama adam öldüğünün farkında değil ki kendi cinayetini araştırsın. Absürd desek evet öyle ama diğer yanlarını nasıl görmezden geleceğiz? Varoluşçu, nihilist vb... şeylerde çok banal kalır. Postmodern desek kolaya kaçmış oluruz. İlla sınırlara hapsetmemize gerek yok bence
Nedense Murat Menteş’in kitapları bana Tarantino'yu anımsatıyor. Non-lineer şekilde ilerleyen Pulp Fiction a benzediğinden mi yoksa Tarantino karakterleri kadar bu kitaptaki karakterlerde kanlı etli olduğu için mi yoksa Tarantino filmleri gibi hızlı ve sanki maceraya atılıyoruz izlenimi verdiği için mi bilmiyorum.
“Akıntıya kürek çekerken rüzgara karşı işemek hayatın kuralıdır.”
Kitabın zeminini neye kurduğu zaten anlaşılmıyor ve onun üstüne de zengin bir kültürel bilgi ile donatılıyor. Her bölüm ilginç istatistikler var (Niye? Oda bambaşka bir hikaye), felsefi alt yapısı çok sağlam olsa gerek ki çok fazla alıntı ve hayat düşüncenizi sorgulatacak absürd biçimde söylenmiş söz sanatlarıyla dolu aforizmavari sözler var. Edebiyat ve şiirsellik zaten en üst seviyede, zaten adeta kitap şiirsel bir şekilde yazılmış, cümleler akıyor ardı ardına. Geniş bir müzik ağını da unutmayalım.
(Spoiler Alert!)
Olayların ilerden başlaması bir anda nereye düştüm ben der gibi kafa karışık bir şekilde kitaba başlıyoruz. Ne oluyor anlamıyoruz. Sonra yavaş yavaş dalıyoruz ama hep kafada soru işaretleriyle. Çünkü baş karakter nasıl hafızası silinip dünyaya yeniden gelmiş gibi ne olduğunu bilmeden her şeyin ortasına atılıyorsa seyircide ondan farksız değil.
Sonunda ortaya çıkıyor ki kahramanımızın refleksif olarak kendisini kurtarıp arka koltuktaki kızını komaya sokan araba kazası yaşadığını ve kendisinin de bundan sonra şizofren olduğu. Her gün kızını aradığında o yankılanma gibi çıkan sesi aslında kızının eski bir ses kaydı olmasını anlamanızla bu olay bir insanı ki şahsen beni derinden üzdü. Bir insanın zaten bu durumda delirmez ise normal değildir. Acaba tüm bunlar bir şizofrenin boş bir hikayesi midir bilmiyoruz ama öylede gözükmüyor. Kendisindeki bu alaycı tavırlar ve sürekli zevk peşine düşmesi derin bir depresyonun belirtileri olduğunu anlıyoruz. Depresyonu yaratıcılığını besliyor olsa gerek ki hayatımızda hiç rast gelmediğimiz sözler duyuyoruz. (Belki yazarda bu duruma ayak uydurup bunca yaratıcılığını sergilemiştir.)
Kitaptan 2 noktaya daha değinmem gerekirse, öncelikle insanın bu ölümsüzlük isteği ve bundan dolayı zenginlerin kendi bedenlerini yenilemesi. Şu anlık bilim kurgu gibi dursada gelecek zamanda böyle bir durumda nolucağını bilmiyoruz. Zengin insanların bu kitaptaki gibi ölmüş genç insanların bedenlerini satın alıp, beden değiştirebilirler bu yüzdende insan bedeninin ticareti yapılabilir. Bu gibi bir çok aklımıza gelebilecek olası etik problemler üzerine düşünmeye itiyor. Hele yedi ölümcül günahın bu kadar yaygınlaştığı dönemde etik’e verilen değerinde azalmasıyla büyük sıkıntılar çıkabileceği kanısındayım. Diğer bir nokta ise ana karakterimizin uç bir ateist olmasına nazaran gene de dine olan yönelimi ve aslında ona karşı hoş bakışı. Herkes duaları sıkıntılarını direk dile getirirken o duasında bile bir tartışma içerisinde. Tanrıyla böyle konuşanı hiç görmedim çok ilgincime gitti.
“Yüce Mevla… Malum-u aliniz… bilimsel sistemlerde… teori, metot ve nedensellik… inanç sistemlerinde ise… anlatı, görenek ve ereksellik esastır…”
Farklı bir roman ve yaratıcı bir şeyler görmek isteyen herkese tavsiye edilir.·
143 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.